Goed, het verhaal is dus dat we voor onze bruiloft geld gevraagd hebben om onder andere de Kilimanjaro te beklimmen. We zijn op 5 november begonnen met een kleine etappe naar de eerste hut. Op onze route naar de top zijn er 3 kampen met houten hutten: Mandara (2730m), Homboro (3740m) en Kibo (4750m). De top ligt op 5895 meter.
De eerste dag begon het wel relaxed met een etappe van 3 uur naar Mandara. Daar slaap je in houten bungelows. Alles ging lekker, en de volgende dag dus maar door naar Homboro. Daar aangekomen hebben we een acclimatisatiedag genomen.
Het begon al best koud te worden en 's nachts lag Tikva dan ook al met maillot en trui in haar slaapzak. Maar er wordt goed voor ons gezorgd. 's ochtends worden we wakker gemaakt met thee op bed. Douchen is er niet bij maar we krijgen wel een bak met warm water. Na een beetje poedelen is het tijd voor het ontbijt. Elke groep heeft zijn eigen tafelkleedje zodat je weet waar je moet zitten. Dan is het tijd voor porridge,ei,brood en worstjes. We worden volgepropt.
Op zaterdag zijn we vertrokken naar Kibo. Het was toen al een flink imposante dag met o.a. een tocht van 5 km over de hoogvlakte tussen de 2 hoge vulkanische pieken van het Kilimanjaro massief. In Kibo waren we dan ook bekaf.
De "summit day" begon voor mij bijzonder slecht. Om 23:30 werden we gewekt en begon ik maar meteen met overgeven... We kregen thee met koekjes en om 0:15 begonnen we aan de beklimming. Om ongeveer 1:00u kreeg ik last van mijn maag (incl. diarree). Na ongeveer 5 uur zigzaggen door vulkanisch gruis en klimmen over grote rotsen bereikten we Gilmans Point op 5685 meter. Mijn maagtoestand werd niet al te veel beter en Tikva had onze gidsen al laten weten niet te moeten praten, dus het was gezellig.
Op Gilmans point kreeg ik tranen in mijn ogen van de mooie gletsjers aan de andere kant van de krater en de zonsopkomst over de tweede piek van de Kilimanjaro (Mawenzi). We besloten door te gaan naar de top en om 7:16 en 7:30 arriveerden Tikva en ik op de top. We hadden volbracht, dus ook daar was het weer janken.
Dan ben je nog maar halverwege en moet je weer naar beneden. Bij daglicht zie je pas echt wat een klim je 's nachts in het donker over nauwelijks bestaande paadjes hebt gedaan. De afdaling helemaal naar Horombo (-2195 meter) eindigde om 15:25u. We hebben het geweldig gevonden, we raden het niemand aan en het was het zwaarste dat we ooit hebben gedaan. Dank je wel voor iedereen die hier aan heeft bijgedragen!
