pech (er zou een tussenstop zijn). En zo komt het dat met een vliegtuigje voor 19 personen in het donker en in een ontzettende regenbui op Roatan landen. Welkom in de Caribbean.De volgende dag klaart het gelukkig op. The bay islands (Roatan & Utila) staan bekend om de goed en goedkoop duiken. Dankzij de nieuwe route hadden we nu 9 dagen hier, we hadden echt het vakantie gevoel en hebben 17 keer gedoken. Vooral geologisch is het hier onderwater heel erg mooi, we hebben veel 'swim troughs' gedaan en grotten bekeken. Ook hebben we onze eerste scheepswrak gedoken en de "Hole in the Wall", een duik naar 140 feet (42 meter). De hoeveelheid vissen viel wat tegen en de haaien hebben zich niet laten zien. Maar we zagen wel meer dan een meter grote barracuda's en groupers en vrijwel elke dag wel een schildpad (hawksbills). Een schilpad zien onder water is een geweldige ervaring, het zijn echt hele bijzondere beesten.
We zijn weer behoorlijk bruin (Marcel vond zijn billen te wit in vergelijking met de rest en heeft die ook nog even in de zon gelegd, natuurlijk dik verbrand en net klaar met vervellen) en zouden gemakkelijk voor locals door kunnen gaan als die niet opeens nog donkerder waren geworden. Dit deel van Honduras is Garifuna country. Dit zijn de afstammelingen van Afrikaanse slaven die hier van het schip afgegooid en werden gemengd met de lokale bevolking die er al woonde. Dreadlocks, de muziek maar vooral de taal (mengelmoes van Swahili, Afrikaans, Spaans en Engels) doet allemaal apart aan. We gingen door naar La Ceiba, de 'activity capital' van Honduras. Een dag besteden we aan "paardrijden-ziplijn-hot springs" trip en we gingen raften in een prachtige omgeving. Voor het raften kregen we nog een soort navy seals training, red je mede rafter uit de rivier, op je rug door een stroomversnelling maar het engst was toch van een 7 meter hoge rots in de kolkende rivier springen. Het raften zelf was erg leuk en zeker voor herhaling vatbaar.
Om toch nog iets authentieks te zijn te zien gaan we nog naar Gracias, een klein berg dorpje met minder dan 10.000 inwoners. Met cobble stone streets, gekleurde huisjes, wat kerkjes en slenterende mensen hangt hier een typisch smalltown sfeertje. De busrit hier naar toe is onze eerste lange (8+uur) sinds Thailand maar gelukkig hebben we het nog het "busgevoel"; een soort half slaap staat, waardoor je rustig zo lang in de bus kunt zitten terwijl je in Nederland na 2 uur in de trein al gek wordt. Voor lange afstanden zetten ze hier gelukkig ook betere bussen in dan de normale chicken-bussen. Chicken-bussen (zo genoemd naar de medepassagiers) zijn oude Amerikaanse grote gele schoolbussen. Wanneer de Amerikanen die afdanken is die vast al niet meer zo goed, maar hier worden ze helemaal afgeleefd. Honduras sluiten we af met de grootste trekpleister van het land: Copan Ruines. Onze eerste Maya ruine. We zijn nog niet helemaal verkocht. Zeker leuk om rond te wandelen maar we waren eigenlijk net zo enthousiast over het feit dat we een Agoeti zien als over de ruines zelf. 
Einde in zicht. We hebben nog een paar weekjes, maar het einde komt nu toch echt in zicht. Vast staat in ieder geval dat Marcel 24 mei thuis komt en Tikva 13 juni. Marcel gaat weer aan het werk bij Xsens en ik ga solliciteren. Voor een huisje zijn we op zoek in Deventer (tips zijn welkom!).
Wat betreft onze verdere reisplannen, we gaan nu eerst heel snel door Guatemala om Marcels ouders op te halen die over vier dagen aankomen in Mexico (700 km verderop hemelsbreed). Samen gaan we dan een dag of 10 reizen in Yucutan. Daarna naar Belize voor meer duiken, 2 weekjes Guatemala en naar Mexico-Stad.
