La Paz

Zodra je met de bus binnenkomt in La Paz denk je: "Nee, dit kan het toch niet zijn". Een heel erg vieze stad waar mensen (vooral schoenenpoetsers) gemaskerd rond lopen. Gelukkig bleek dit niet La Paz te zijn maar el Alto, een stad die compleet om La Paz heen (op de Alti Plano) is onstaan.

La Paz zelf ligt in een vallei alle straaten zijn dan ook ongelooflijk steil. Zelfs al was ik dan nu wel geacclimatiseerd, je merkt nog steeds dat je gewoon rustig moet lopen. Gelukkig vond ik snel een leuk hotel met een kamer op de 4e verdieping (geen lift). In La Paz is veel minder een backpackers scene dan in Cusco. Alles is geconcentreerd in één straat die vol is met hotels, reisbureautje en verkopers, wel lekker makkelijk. Nachtleven is er niet echt in La Paz, maar ik heb de hele week bij een Isrealisch restaurant gegeten. Erg lekker en je komt ook elke avond dezelfde mensen tegen. Van te voren was ik niet echt ingelezen in Boliva en omdat ik al een vlucht terug had geboekt had ik ongeveer 5 dagen in La paz.

Natuurlijk moest ik (ondanks dat ik een beetje ruine moe was) wel naar Tiahunaco, van deze stad hoorde ik voor het eerst toen ik op de basisschool zat en heb er sindsdien altijd heen gewild. Het was voor mij ook de belangrijkste reden om naar Boliva te gaan. Op eigen gelegenheid is het lastig Tiahunaco te bezoeken dus ben ik met een tour gegaan. Tiahunaco is super interessant vooral ook omdat het zo oud is,en voorloper van bijna alle andere andes culturen die later kwamen. De stad is waarschijnlijk gebout in 500 b.c. en verlaten rond 1250. Je vind hier ook de eerste vormen van bouwkunst waar de inca's nu zo beroemd om zijn. Daarnaast zijn er ook heel wat uitgehakt figuren te zien vooral de zonnepoort en de metershoge beelden vond ik erg spectaculair.

Vanuit La Paz kan je een afdaling maken langs de gevaarlijkste weg van de wereld, van 4500 m naar ongeveer 2000 m hoogte, van het koude La Paz naar het lekker warme Coroico. Hierover kan ik alleen maar zeggen: eens maar nooit weer. Van te voren had ik niet echt een idee van hoe eng en zwaar deze weg is, maar het tweede en derde gedeelte bestaat uit modder, grind en zeer diepe afgronden, er zijn de afgelopen jaren ook diverse mountainbikers (ook gewone toeristen) dood gevallen. Februari was ook niet de ideale maand voor dit avontuur.

Na een paar dagen verveelde La Paz wel. De stad zelf is niet heel bijzonder en je kan ook niet veel dag tripjes maken in de omgeving. Een meisje dat ik had leren kennen op de talen school kwam ook naar La Paz, en ze was erg enthousiast over de zout meren, vanaf la Paz zou ik hier minimaal 1 week voor nodig hebben, en mijn vlucht ging met 4 dagen. In mijn beste Spaans heb ik gebeld naar het bureautje waar ik in Puno het vliegticket geboekt had, en gelukkig konden ze voor mij de datum veranderen. Dus op naar de Salar Uyuni.