Ontsnapt uit La Paz

Copacabana is een plaatsje aan de Boliviaanse kant van het Titicaca meer tussen La Paz en Puno in. Omdat ik nog tijd overhad en deze niet in La Paz wou besteden leek het me een goed idee hierheen te gaan. Het busticket was zo geboekt, alleen kwam er 's ochtend iemand naar mijn hotel dat de bus niet ging vanwege een staking. Nou heb ik niet zo heel veel vertouwen in de ticketbureautjes ze vertellen vaak wat ze zelf het beste uitkomt. Dus besloot ik zelf maar naar het bustation te gaan. Er bleek inderdaad een staking te zijn maar tussen Copacabana en Puno en daarom gingen er geen bussen, verder wist niemand wat.

Uiteindelijk kwam ik bij een infomatiebureautje waar allemaal toeristen zaten met grote problemen want ze moesten vandaag in Puno zijn om te vliegen naar Lima en dan vanavond de aansluiting naar de VS etc. Een oudere Boliviaanse dame zei dat ze ging kijken wat ze kon doen. Dus vlug op en neer geraced naar het hotel, tassen gehaald en nog net op tijd was ik terug (of om het anders te zeggen ze had iedereen laten wachten op mij). De mevrouw had zelf een bus geregeld voor iedereen en dan zouden we wel kijken waar we strandden. Zonder problemen kwamen we aan in Copacabana dus ik was op mijn bestemming. Helaas voor de meeste anderen wisten ze daar wel meer er was een wegblokkade (bij een dorpje dat nu eindelijk de electriciteit aansluiting wilde die al 2 jaar beloofd was) die pas de volgende dag of de dag erop opgeheven zou worden, dus het was niet mogelijk om naar Peru te gaan.

Ik besloot me lekker te vermaken, als de bus niet zou gaan over 2 dagen dan had ik ook een probleem maar er was toch geen andere optie.

De volgende ochtend met een een boot naar de Isla del sol gegaan, helaas begon ik me op de boot niet lekker te voelen. Het was ongeveer drie uur lopen van de ene kant van het eiland naar het andere op het eiland zelf zijn verschillende inca ruines te zien en gelukkig wat vrouwtjes die flesjes water verkopen. Want van dat omhoog en omlaag lopen wordt je toch flink warm. Het uitzicht over Lake Titicaca is super blauw en mooi maar ik heb er niet veel van genoten ik heb gewoon door gewandeld en veel gestopt. De boot wachtte aan de andere kant van het eiland tot iedereen terug was. Zodra we terug waren in Puno ben ik in bed gekropen, en hoopte ik dat de bus de volgende dag zou gaan en ik me beter zou voelen..

De volgende morgen ging er inderdaad een stampvolle bus op goed geluk want niemand wist zeker of de blokkade opgeheven was. Dit bleek gelukkig het geval te zijn al moest de bus wel manoevrerend tussen rotsblokken door. De weg was precies afgesloten waar het tussen de bergen door ging hier hadden ze gewoon van boven veel rotsblokken en hout in het ravijntje gegooid en aangestoken.

In Puno heb ik het vliegtuig genomen naar Lima vanuit waar ik verder ging met mijn reis om de laatste drie en een halve week de veel minder bekende noordkant van Peru te bezoeken.

Salar Uyuni

Foto's zeggen meer dan woorden. De omgeving echt super mooi en afwisselend. Een grote zoutvlaktje hoe ver je kan kijken, meren vol famingo's, woestijn, vreemde stenen, geisers, bijzonder gekleurder meren, stijle rotswanden je komt het allemaal tegen.

Hoogtepunt van mijn reis! Het gehobbel in de jeep, kou en primitieve overnachtingsmogelijkheden je vergeet het binnen 5 minuten weer.

En dan te bedenken dat ik hier bijna niet was geweest. Een zoutwoestijn klinkt op papier nou eenmaal niet zo interessant. Ik ging meer voor de gezelligheid mee. We begonnen met een hele lange treinrit in een trein waar ze alleen maar spaanse meuk muziek keihard draaiden. Elke keer zetten de toeristen de muziek uit of lager en het treinpersoneel het weer aan. 's avonds aangekomen in Uyuni en alle touts vielen over elkaar heen. Eerst maar eens een bedje vinden daarna wat verschillende tourbueautjes gekeken. Uiteindelijk een 4 daagse tour geboekt. Ook wij kregen als zoveel niet wat afgesproken was omdat 1 koppel in de auto zo nodig de laatste dag al heel vroeg de trein moest hebben dus het werden 3 dagen en 1 hele korte.



Maar wat een geweldig mooi uitzicht. Onze chauffeur/kok was ook een goede chauffeur en een prima kok, gelukkig niet dronken zoals sommige andere chauffeurs. We hebben ons goed vermaakt.

La Paz

Zodra je met de bus binnenkomt in La Paz denk je: "Nee, dit kan het toch niet zijn". Een heel erg vieze stad waar mensen (vooral schoenenpoetsers) gemaskerd rond lopen. Gelukkig bleek dit niet La Paz te zijn maar el Alto, een stad die compleet om La Paz heen (op de Alti Plano) is onstaan.

La Paz zelf ligt in een vallei alle straaten zijn dan ook ongelooflijk steil. Zelfs al was ik dan nu wel geacclimatiseerd, je merkt nog steeds dat je gewoon rustig moet lopen. Gelukkig vond ik snel een leuk hotel met een kamer op de 4e verdieping (geen lift). In La Paz is veel minder een backpackers scene dan in Cusco. Alles is geconcentreerd in één straat die vol is met hotels, reisbureautje en verkopers, wel lekker makkelijk. Nachtleven is er niet echt in La Paz, maar ik heb de hele week bij een Isrealisch restaurant gegeten. Erg lekker en je komt ook elke avond dezelfde mensen tegen. Van te voren was ik niet echt ingelezen in Boliva en omdat ik al een vlucht terug had geboekt had ik ongeveer 5 dagen in La paz.

Natuurlijk moest ik (ondanks dat ik een beetje ruine moe was) wel naar Tiahunaco, van deze stad hoorde ik voor het eerst toen ik op de basisschool zat en heb er sindsdien altijd heen gewild. Het was voor mij ook de belangrijkste reden om naar Boliva te gaan. Op eigen gelegenheid is het lastig Tiahunaco te bezoeken dus ben ik met een tour gegaan. Tiahunaco is super interessant vooral ook omdat het zo oud is,en voorloper van bijna alle andere andes culturen die later kwamen. De stad is waarschijnlijk gebout in 500 b.c. en verlaten rond 1250. Je vind hier ook de eerste vormen van bouwkunst waar de inca's nu zo beroemd om zijn. Daarnaast zijn er ook heel wat uitgehakt figuren te zien vooral de zonnepoort en de metershoge beelden vond ik erg spectaculair.

Vanuit La Paz kan je een afdaling maken langs de gevaarlijkste weg van de wereld, van 4500 m naar ongeveer 2000 m hoogte, van het koude La Paz naar het lekker warme Coroico. Hierover kan ik alleen maar zeggen: eens maar nooit weer. Van te voren had ik niet echt een idee van hoe eng en zwaar deze weg is, maar het tweede en derde gedeelte bestaat uit modder, grind en zeer diepe afgronden, er zijn de afgelopen jaren ook diverse mountainbikers (ook gewone toeristen) dood gevallen. Februari was ook niet de ideale maand voor dit avontuur.

Na een paar dagen verveelde La Paz wel. De stad zelf is niet heel bijzonder en je kan ook niet veel dag tripjes maken in de omgeving. Een meisje dat ik had leren kennen op de talen school kwam ook naar La Paz, en ze was erg enthousiast over de zout meren, vanaf la Paz zou ik hier minimaal 1 week voor nodig hebben, en mijn vlucht ging met 4 dagen. In mijn beste Spaans heb ik gebeld naar het bureautje waar ik in Puno het vliegticket geboekt had, en gelukkig konden ze voor mij de datum veranderen. Dus op naar de Salar Uyuni.