Gelukkig 2008!

Het eiland Penang met de stad Georgetown zouden volgens de Rough Guide echt must see-s zijn in maleisie. Niet voor de eerste keer zijn we het absoluut niet met ons guide book eens. Het is een drukke viezige stad waar de "attracties" niet bijzonder goed onderhouden zijn. Penang lijkt wel een chinese enclave (35% van de bevolking in maleisie is chinees) en dat zijn niet echt mijn favoriete mensen. Niet klantvriendelijk, ze geven je het gevoel dat je blij mag zijn dat ze een hotel/taxi/... vrij hebben, ze proberen ook telkens net nog wat extra geld overal uit te persen, een lach kan er niet van af en ze kunnen duidelijk wel wat kleding/make-up/verzorgingsadvies gebruiken.

We waren dan ook extra blij toen we naar ons kersthotel vertrokken. 3 dagen lang genoten van lekkere bedjes, een badkamer met heet water, een bad en zelfs shampoo,lotion,wc papier, WOW!

Het zwembad van ons hotel hadden wel elke dag tot een uur of 15:00 praktisch voor onszelf. Daarna kwam de invasie van aziaten. Zwemmen doen ze of in hun kleren of(vrouwen) in een speciaal badpak (denk aan een schaatspak compleet met lange mouwen en benen) liefst met badmuts. Voor mannen is een speedo (bah!!) toegestaan. Eerste levensbehoeftes aan het zwembad zijn: de super soaker (grote voor papa en mama en een kleine voor de kinderen), een duikbrilletje en de onderwatercamera.

Eerste kerstdag hebben we een auto gehuurd, naar het strand gereden en hier genoten van een heerlijk diner en een geweldige zonsondergang gehad. De volgende dag zijn we het hele eiland rondgereden met als hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) een tripje met de kabelbaan van bijna zeelevel naar 725 meter. Doodeng, maar wat een geweldig uitzicht!

Soms is transport zo simpel als bus in-bus uit en soms is het zo ingewikkeld als zeg Langkawi-Krabi. We beginnen met de taxi naar de ferry terminal, de ferry naar Kuala Perlis, de bus naar Kangar, lopen/zoeken naar het andere bustation in Kangar eindelijk gevonden, gaat er pas 2 uur later weer een bus naar de grens, dus een taxi naar de Maleisische grenspost, dan met de grote rugzakken achterop een scooter naar de Thaise immigratie. Dan ben je in Thailand, geen pinautomaat en waar is het busstation?? Geen idee, maar een Thai neemt ons mee (voor 100B) in zijn auto naar Hat Yai, daar nog weer 1,5 uur wachten op de bus om vervolgens om 20:30 aan te komen in Krabi. Hier bevestigt de kamer (matras op de grond met muskietennet en ventilator) dat de relax dagen over zijn.

In Krabi hebben we een dagtripje gemaakt naar wat volgens de Lonely Planet het mooiste strand van Thailand moet zijn. Dat belooft wat en het strand is inderdaad heel erg mooi. Het is echter wel een van die plekken die binnen niet al te langer tijd waarschijnlijk totaal verpest is door te veel toerisme.

Met de nachtbus naar Bangkok gegaan. Onze eerste plek sinds London waar we al eens eerder zijn geweest. Het voelt bekend, opeens weet je de weg weer. Een bezoekje aan het Grand Palace was ook deze keer een must. Maar wat doen je dan verder in een stad waar je alle must-sees al gezien hebt? Toevallig lazen we in de Bangkok Post dat er ter ere van de 80-jarige verjaardag van koning Bhumibol een speciale 3 weken durende tentoonstelling was. Hier werden echt ongelooflijk mooie speciale stukken tentoongesteld uit de prive collectie van de koningin. Helaas mochten we er geen foto's maken maar je moet denken aan: tronen, modellen van de koninklijke sloepen, gemaakt van heel fijn goudwerk en prachtig uitgesneden houtwerk. Er was ook een kroonluchter bewerkte met duizenden kevervleugels (die allemaal een natuurlijke dood gestorven moeten zijn, anders blijft de glans niet bewaard). Ook hebben we de gedekte tafel gezien, waar Willem en Maxima gedineerd hebben hebben, het was ook in deze zaal, impressive!

Nieuwjaar hebben we gevierd in Bangkok. Khao San (backpackersgetto hoofdstraat) was nog eens extra druk (de straat is 500 meter lang en stond helemaal vol), ook veel Thai kwamen hier voor het nieuwjaarsfeest. De hele avond hing er al een sfeer van verwachting. Het moment zelf was een beetje een anticlimax (we konden geen klok zien), het vuurwerk was ook echt minimaal. (Dit is ook maar 1 van de 4 nieuwjaren die de Thai vieren, hun echte nieuwjaar is in April.)Uiteindelijk werd het nog wel een gave party met dansende mensen overal op straat.

Morgen vertrekken we naar Laos een land waar we alleen maar hele positieve verhalen over horen; we zijn benieuwd.