Echt het allerlaatste verhaaltje

En toen was er niemand meer op reis en 1 maandje later leek het alles alweer zoals voor de reis. Marcel is als sinds 1 juni aan het werk, ik heb een baan gevonden (intercedent bij Randstad in Utrecht) en mag per 1 juli aan de slag en de sleutel van ons nieuwe huis in Deventer krijgen we a.s. donderdag.

Maar toch nog even een verslagje van de laatste 10 dagen in Mexico. In een woord ''raar" zo zonder Marcel. De behoefte om te reizen was gewoon op. Zoals je altijd zult zien kreeg ik juist nu de ergste diarree van de hele reis. Niet van een straatstalletje maar van een westers uitziend, luxe restaurant waar we ons afscheid etentje hadden. (Ik had nergens last van. - Marcel) Ik maakte nog een tripje naar de ruines van El Tajin. Niet dat ik nu zoveel zin in 6 uur heen en de volgende dag 6 uur terug had maar ik had altijd gezegd dat als ik naar Mexico ging ik deze ging bekijken. Gelukkig voldeden ze aan de verwachtingen, onbekend wie ze gebouwd heeft zijn ze ook een stuk anders dan alles wat we tot nu toe gezien hebben. Daarna was het tijd voor het strand, nog een keertje gedoken (echt een nieuwe verslaving) en 4 dagen ongegeneerd niks doen. Nog een stop in koloniaal Morelia en 2 dagen voornamelijk shoppen in L.A.

En ja de reis mag dan wel voorbij zijn maar wat we eraan over hebben gehouden:

• Bijna 10.000 fotos
• Logeeradressen over de hele wereld (van lokale bevolking en mede-reizigers).
• Leuke kussenhoezen etc uit bijv India
• Een waardevolle blik op de wereld van buiten onze Nederlandse vissenkom.
• Weten dat we elkaar na 8,5 maand 24-uur per dag nog steeds lief vinden.
• Een nieuw favoriet bier (Beerlao) en rum (Flor de Cana 7 jr) merk, te bestellen bij Berendsen in Enschede.
• We kunnen Spanjaarden afluisteren.
• Veel meer zelfvertrouwen, want als we ... (vul in) kunnen overleven, wat dan niet!
• Een eeuwig discussie onderwerp: wat zijn onze nummer 2 tot 6, Oman, Nepal, India, Indonesie, Guatemala of toch Nicaragua.
• Een punt waar we het allebei over eens zijn: Laos was onze favoriet
• Een veel overzichtelijkere bankrekening.
• Een Padi Advanced Open Water en heel veel duikervaringen.
• First-hand information over ontelbare plekken waar we nog heen moeten.
• Meer waardering voor hoe goed we het in Nederland hebben.
• Streetcred...
• "Bedankt" kunnen zeggen in heel veel verschillende talen.
• Een beter conditie en minder kilootjes.
• Veel nieuwe sieraden.
• Zeiken op de NS ach, we hebben erger meegemaakt (niet dat we niet meer zeiken)
• We weten nu hoe Marcel er met baard uit ziet.
• We kunnen nu heel wat Bob Marley nummers meezingen en hebben zelfs favorieten.
  

En natuurlijk ontelbare herrineringen om de rest van ons leven te "weet je noggen".

Mexico on my own..

We hebben een korte vlucht met een van de mexicaanse low-cost airlines vanuit een plaatsje vlak over de grens naar Mexico stad. Al vanuit het vliegtuig zie je wat een reuzachtige stad dit is.
Gelukkig ligt er een goed metro netwerk onder. Waar we ook nog ff een kakkerlak rond zien scharellen. Die beesten gaan we echt niet missen wanneer we weer thuis zijn. Natuurlijk bezoeken we ook de ruines van Theotihuacan. Een geweldige oude stad waar de 3e grootste piramide ter wereld staat. Enkele huizen met mooie muurschilderen zijn ook nog zichtbaar. Toch maakt het niet meer zoveel indruk als het een paar maanden eerder gedaan zou hebben.

Mexico stad hangt vol met duitste vlaggetjes ... huuh, we komen erachter dat Angela Merkel een staatsbezoek brengt. Vanaf het dakterras van een restaurant besteden we onze laatste uurtjes samen op reis met uitkijken over alle activiteiten op de plaze centraal. En dan het ultieme afscheidcadeautjes voor Marcel, na veel te veel pogingen in veel te veel landen lukt het hem een colibri op de foto zetten!

En dan is het afscheid, Marcel gaat een week eerder naar huis i.v.b. met zijn werk. Ik blijf nog een dagje in Mexico stad en ga stappen met wat mensen uit het hostel. Daarna besteed ik 3 dagen (1 dag bus, 1 dag kijken, 1 dag bus terug) aan een bezoek aan El Tajin aan de oost-kust. Ook dit is een oude stad, alleen onbekend door welke cultuur dit gebouwd is. Spectaculair zijn de optreden van de voladores. Een soort primitieve vorm van bungyjumping die nog steeds overleeft heeft. Eigenlijk is het wel een lange trip voor alleen dit, maar je weet niet wanneer je ooit weer in Mexio komt.

Dan nog weer een dag bussen naar de west-kust naar Zihuatanejo. Ik ben de enige gast in mij hostel en heb de dorm en badkamer lekker helemaal voor mijzelf. Er is duidelijk laag seizoen en er is niet zoveel te doen, ik lig aan het strand, ga nog een keer lekker naar de pedicure en kapper en doe vooral rustig aan. Ook ga ik nog een dagje duiken. Dan is bijna de laatste dag aangebroken mijn vliegtuig naar L.A. gaat vanaf Morelia. Dit is een plaats een stuk meer in het binnenland, er is een mooi plein en wat kerken maar eigenlijk is het zo wel leuk geweest. De volgende ochtend heel vroeg gaat mijn vlucht naar L.A. Hier heb ik nog 1,5 dag waar ik goed gebruik maar van de lage dollar om nog even flink te shoppen. Nog 1 lange vlucht en dan kan ik Marcel weer in mijn armen sluiten.

"Thuis"

Ik had "thuis" zo willen schrijven als de titel van dit blogje, maar eigenlijk is het wel Thuis. Heel Nederland voelt wel vertrouwd, ook al heb ik de meesten van jullie nog niet gezien.

Toen ik aan mijn laatste reis begon (London naar Amsterdam) meldde de piloot dat het nog '15 minutes to landing' was. Op dat moment kwamen we net voorbij Zandvoort en de Nederlandse kust. Ik kon mijn tranen niet meer echt bedwingen en zag al die leuke momenten van de afgelopen maanden tussen Zandvoort en Haarlem voorbij flitsen. Toen mijn rugzakje op bagageband 2 aan kwam rollen, kon ik het ook niet meer houden.

Het is toch het einde van een prachtige reis, waar ik trots op ben dat ik dit heb ondernomen. Samen met Tikva hebben we heel veel dingen gezien en meegemaakt, die sommige mensen niet eens in een heel leven tegenkomen. Het klinkt misschien emotioneel, maar deze reis heeft me wel veranderd in een positieve zin. Ik heb meer aandacht voor de leuke dingen en kan me niet meer echt druk maken over kleine ergernissen (hoewel die benzineprijs echt belachelijk is, koop je net je eerste auto, krijg je dit). Ik heb ook meer waardering voor andere mensen en ik heb heel goed en lang kunnen nadenken over mijn levensstijl, carriere en relatie. Ik ben duidelijk student-af...

Op maandag heb ik een huis gevonden. Het is het GD Jordensplein 7 in het centrum Deventer, een nieuwbouwappartement, waar we de komende maanden veel plezier van gaan hebben. Zo tegen Kerstmis hopen we een leuk koophuis gevonden te hebben. Op dinsdag ben ik met mijn deskundige (4 auto's afgewerkt in 3 jaar) broer naar dealers geweest om mijn nieuwe snoepje op te halen: een Citroen ZX.

Ik wacht maandag 2 juni bij de gate op mijn lieve Tikva en dan zullen we een week later officieel verhuizen naar Deventer. Tot die tijd blijven we allebei ergens logeren; Tikva bij haar ouders, ik in Deventer of Enschede.

Lezers, bedankt voor jullie lezen (we hebben site statistieken (Big Brother is watching you) en we zijn niet helemaal ontevreden) en het reageren. We hebben het leuk gevonden om op de hoogte gehouden te zijn vanuit Nederland door mensen, waarvan ik de namen niet ga noemen, anders zijn anderen weer gepikeerd als ik ze per ongeluk zou vergeten.

Laatste advies: Neem eens een keer een paar maanden vrij van je werk, pak je rugzak en vlieg gewoon ergens naar toe. Reis daar rond voor een paar maanden en ik weet zeker dat je het prachtig zal vinden. Ik was op 31 augustus heel bang voor deze reis, maar op 30 september vond ik het eigenlijk wel normaal en op 29 februari wilde ik nooit meer naar huis.
Voor advies over waar je het beste naar toe kan gaan: jullie kennen onze email adressen. Ook voor korte reisjes van een paar weken naar Oman, UAE, Bahrain, Nepal, India, Indonesie, Singapore, Malaysia, Thailand, Laos, Japan, Nicaragua, Honduras, Guatemala, Belize, Mexico of LA!

Spanning en sensatie Guatemala

De eerste keer dat we in Guatemala bezochten is alweer een tijdje terug, nog voordat we in Mexico marcel's ouders op gingen halen. In razende vaart reisden we van de ene kant van het land naar de andere kant maar we stopten nog wel even in Rio Dulce. Hier kan je namelijk een super mooie boottrip maken over de rivier naar de oceaan. Onderweg veel vogels, waterlelies, heuvels en nog meer moois. Je komt terecht in Livingstone, een Garifuna (Afrikanen, gedropt tijdens de reis naar Amerika) dorpje.

Na een dagje Rio Dulce weer vlug door en 5(!) minibusjes later stonden we in Flores en toen door naar de weinig gebruikte grensovergang met Mexico. Weinig gebruikt betekent dus ook geen verharde weg, maar een zandpad. Als het begint te stortregenen blijft er weinig van de weg en onze verwachte aankomsttijd over. Gelukkig hadden we interessante medereizigers waaronder een Nicaraguaan die illigaal in de VS werkt. Zijn vrouw en kinderen wonen er legaal maar zijn vergunning is ingetrokken voor 5 jaar (i.v.b. rijden met te hoog promillage). Elk jaar zoekt hij zijn oude moeder op in Nicaragua. Hij kan door gebrek aan een paspoort niet vliegen, dus dat is 15 dagen bussen en tot slot 2000US dollar betalen om de grens weer over gesmokkeld te worden. Dat is echt liefde voor je moeder!

In het pikkedonker en stortregen kwamen we eindelijk aan bij het eindpunt. De buschauffeur ontfermde zich over ons en we konden in hetzelfde hotel slapen als hij. Beide wc's bleken echter vol stront te zitten en er holde een dikke vette kakkerlak over het bed heen. Nee, dat ging me echt te ver. In de stromende regen en in het pikkedonker waagden we ons leven met een gammele boot de rivier over naar Mexico naar een hotel. De grens was officieel al dicht zo waren wij dus ook een nachtje illigaal.

Na Mexico & Belize bezochten we de rest van Guatemala, we gaan weer naar Flores en deze keer bezoeken we de Maya site Tikal. Om 6.00 zijn we er al maar het is er wel extreem rustig we komen tot 8.00 slechts enkele andere mensen tegen. Tikal staat echter niet alleen bekend vanwege te torenhoge pyramides (64meter) in de jungle maar ook om de berovingen met machettes, uzi's en AK-47's. We lopen dus niet echt op ons gemak rond en zijn voor het eerst in ons leven blij als de tourgroeps arriveren.

Dan door naar Lanquin dit is klein plaatsje en omdat het in de echte toeristenplaatsen zo rustig is denken we wel bijna alleen te zullen zijn. Verkeerd gedacht: het hotel (El Retiro) is hier de grote trekker. Goed eten in family style (allemaal aan een grote tafel), aan de rivier, leuke hutjes en happy hour ze hebben het duidelijk goed voor elkaar. Met 60 man zit het ramvol, het is duidelijk ff wennen. Hier ook veel backpackers die we normaal mijden, lui die altijd met de toeristen minibus reizen en al ziek worden van het idee bij een straatstalletje te eten. Ze hebben ook altijd de stoerste verhalen over die ene keer dat ze de lokale bus namen.

Maar gelukkig zijn er ook leuke lui en daarom hebben we het geweldig naar ons zin. Samen met de Nederlandse Marie Claire ondekt Marcel zijn nieuwe taltent: Jenga Master! We doen ook nog 2 tourtjes; 1 naar een vleermuizengrot en een andere naar de Semuc Champey en de K'achba grot. Hier waden we door een grot tot onze nek in het water enkel met de hulp van een kaarsje. Alsof dat nog niet avontuurlijk genoeg is moet je ook nog ff via een touw een waterval beklimmen en je door een smal gat laten vallen. Semuc Champey is een limestone formatie perfect om te zwemmen en te fotograferen. Onder het limestone loopt de rivier door. Met een touwlader klimmen we naar beneden om te zien waar de rivier onder het limestone uitkomt. De enige manier weer terug is in de rivier springen.

Na 3 dagen moeten we weer verder. Ons geld is op.. eigenlijk is het niet op maar we kunnen er niet bij, want de eerste pinautomaat is 2 ,5 uur verderop. Wij zijn niet de enige met dit probleem ons hele busje zit er vol mee. Iedereen is dan ook superblij wanneer in Guatemala stad een pinautomaat werkt. Kijk zo is er toch nog iets positiefs over die stad te zeggen.

Antigua is een fotoboek stadje vol gekleurde huisjes. De spanning en sensatie komt hier van een bezoek aan de Pacaya vulkaan. Deze is namelijk actief! En dan bedoelen we ook echt actief. Na een pittige hike van anderhalf uur staan we dan op een paar centimer van een lava stroom. De korst waar je opstaat is ook maar hooguit 30 cm daaronder zit ook lava. Voor Marcel en wat andere daredevils is dit nog niet genoeg, hup stok erin.. joepie vuurtje,muntjes erin gooien en zelfs marshmellows proberen te roosteren (1.5 sec dan is die zwart). Dicht bij de lava is het echt snikheet, wij zijn erg blij met onze bergschoenen want bij andere mensen smelten de schoenzolen. Echt veilig is het allemaal niet en kan me ook geen ander land voorstellen waar dit toegestaan zou zijn. Het is alleen wel vet spectaculair en je moet gewoon maar hopen dat jij niet net die ene persoon bent die pech heeft.

Onze volgende stop is Lago Atitlan. Een mooi meer omgeven door 3 vulkanen en dorpjes bewoont door lokale bewoners die (vooral de vrouwen) traditionele kleding dragen. Denk gekleurde rokken, geborduurde blousen en vreemde hoofdeksels. Het familiestyle eten is ons zou goed bevallen dat we ook hier voor zo´n hotel kiezen. Instant vrienden, hangmatten (we kopen er 1 voor thuis), lekker eten, een duikje in het meer (18 meter diep), wat wil je nog meer. Maar niet alles is zou rustig als het lijkt je kunt hier snachts "aangevallen" worden door advocado´s (boem, trrrrrrrrrrrrrrr op je dakje heel eng als je niet weet wat het is). En ik vind een schorpioen in onze kamer, de maya vrouwen weten er wel raad me hup bezem op de kop en dood (ze zegt er nog muy peligrosso, heel gevaarlijk bij) Marcel staat er verbouwereerd bij hij had graag een foto gehad.

Soms heb je op reis iets dat je raakt. Ik heb dat met het dorpje Solola (15000 inwoners): we komen hier per ongeluk terecht. We vinden de Maya bevolking echt heel vriendelijk (normaal zijn ze gereserveerd), Marcel heeft een leuk gesprek en wisselt adressen uit met een familie. Dan horen we (en lezen later in de krant) dat een groep van 550 lokale bewoners de dag erop 2 overvallers uit hun huisjes heeft gehaald, ze naar het kerkhof heeft gebracht, overgoten met benzine en in de fik gezet. De politie kon er 1 redden de andere had toen al een half uur gebrand. Heftig!, ja de politie is heel laks maar is dit niet een beetje extreem het heft in eigen hand nemen, hoe weet je zeker dat iemand een overvaller is?, waarom staan er in de krant "before" and "after" pictures, waarom maak je foto´s en kijk je met 550 mensen hoe iemand levend verbrandt plus zo groot is het dorpje niet, wat gebeurt er met de vrouw en kinderen van deze mannen.

Het is allemaal erg onbegrijpelijk. Pas wanneer ik een paar dagen later bedenk dat we in Nederland zaken hebben gehad van mensen die doodgeslagen werden bijv omdat ze iemand aanspraken op het stukgooien van een bierflesje of sneeuwballen gooiden besluit ik dat je een land niet op zo´n incident kan veroordelen.

Onze laatste stop in Guatemala is Xela hier bekijken we nog wat mooie kerkjes en badderen in een hotspring. In een van de kerkjes zijn 2 mannen aan het restaureren als ze horen dat we uit Nederland komen vertellen ze dat ze op 30 April naar een gaaf feest waren geweest met veel Nederlanders waar iedereen oranje droeg en vlaggetjes op zijn wangen had! Hij had zelf met zijn companeron flink meegefeest (zoals elk jaar). Na Xela gaan we door naar Mexico waar een turbulente vlucht ons naar Mexico stad brengt waar we samen nog 3 dagen door hebben gebracht.

Guatemala was een positieve verassing, super afwisselend en een van onze favoriete landen van de hele reis. We hebben het voor ons doen ook leker rustig aan gedaan dus genoeg reden om nog eens terug te komen om alles te zien wat we nu gemist hebben.

You better Belize it! en Yucatan, het land van de Maya´s

22:15u. "De taxi naar het vliegveld, meneer? Die doet er 30 minuten over. Een taxi bellen kost een kwartier." "Dan doe maar nu!" Om 22:40 stonden we op het vliegveld van Villahermosa te wachten op mijn ouders, die om 23:35 aan zouden komen.

Om na 7 maanden je ouders op een vliegveld in Mexico op te halen is wel raar, maar het was wel leuk. Ook leuk om te zien was dat ze kleine rugzakjes bij zich hadden, kleiner dan die van ons.

We begonnen met een bustochtje naar Palenque, vlakbij de archeologische site met dezelfde naam. Mijn moeder moest heel hard lachen, toen de bus aangeduwd werd door de mannen in de bus (behalve door onder andere ondergetekende, sorry Mexicanen). Zo kun je toch wel het verschil zien tussen 7 maanden-vakantiegangers en 15 uur-vakantiegangers. In Palenque bezochten we de Palenque ruines, die prachtig waren gelegen in de diepe jungle. De apen lieten van zich horen in de bomen en we zagen toekans vliegen. Agua Azul, de tweede stop van de dag, was niet zo blauw (Azul) als de naam en de folderfoto's deden geloven, maar het was zeker mooi om te zien en te zwemmen in de koele watervallen.

Vervolgens een (koude) nachtbus naar Merida, een koloniale stad midden in de staat Yucatan. We werden twee keer gecontroleerd door het leger, dat aan het zoeken was naar drugs en explosieven. In Merida kwamen we aan in een pittoresk hotelletje (om 5:45) en Tikva wilde toch de eigenaar wakker maken. We namen een goede ochtend slaap en wij gingen toen op weg naar een Sony Authorized Service center, het officiele Sony Service Center, de Sony Shop en uiteindelijk een aantal fotozaken. Onze camera had het namelijk begeven een aantal dagen geleden. Nadat we een dag vergald hadden in Villahermosa (zoek iemand die onze camera kan nakijken) en in Merida (zelfde verhaal), hebben we besloten voor 556 Euro een nieuwe camera te kopen. De oude kunnen we waarschijnlijk (na reparatie) verkopen voor 350 Euro en die 200 Euro is het zeker waard om mooie foto's te kunnen blijven maken.

De volgende dag hadden we een auto gehuurd. Stel je voor, dat er 4 Europeanen in een Hyundai Atos worden gepropt... Het past.

In Celestun waren we dolblij dat we onze camera weer hadden. Flamingo's; Magnificent Frigatbirds etend van een dode mantarog; papa, die besloot tot zijn knieen in de modder te gaan staan; pelikanen en gieren. Het was een prachtige tocht. Vervolgens door naar de grotten van Celcehtok. Naast een prachtig grottenstelsel is het ook een plek waar heel veel Maya-artifacten zijn gevonden. Zo zijn er potten te vinden, die zijn vastgeklonken door stalagmieten; er zijn muurtjes gebouwd om de vijand buiten te houden en er zijn bassins gevonden, waar water in kon worden opgevangen voor de vluchtelingen in de grot. Deze grotten zijn zo groot, dat je er drie verschillende tochten van 8 uur in kunt maken.

De tweede excursiedag gingen we naar vervlogen tijden. We begonnen in Uxmal, een Maya site met prachtige pyramides en mooie architectuur. Leguanen overal en ook de kleurrijke motmot was heel leuk om te zien. Tikva, die het aan haar bips kan oxideren, al was de vogel de laatste van zijn soort, kon niet begrijpen waarom wij zoveel tijd besteedden aan het maken van de mooiste foto, terwijl je op de site van Uxmal bent. Een andere vervlogen tijd was de haciendatijd, toen sisaltouw in Yucatan heel erg groot was. 80% van het product kwam in 1920 uit Yucatan. Het was mooi om te zien hoe de grote huizen met gigantische landerijen gerestaureerd zijn en museums bevatten, die het leven van de tot wel 2500 werknemers, die op de hacienda werkten en woonden, vertelden.

De derde dag was de verjaardag van Tikva. De ouders van Tikva hadden een cadeautje meegegeven aan mijn ouders, mijn ouders hadden de slingers meegenomen, die ik had gevraagd ("GEFELICITEERD"-slingers in het Nederlands), ballonnen en kaarsjes. Een chocoladetaart van de banketbakker maakte het ontbijt compleet.

's Middags gingen we naar Cuzama, een groep van drie (maar waarschijnlijk meer verstopt tussen de sisalplanten) cenotes, met kristalhelder water gevulde grottenstelsel. Je kunt er snorkelen, zwemmen en zelfs duiken. Mijn moeder springt van een metertje of 4 het water in (groepsdruk) en nadat we een beetje bijgekomen waren van de rit terug in een 150 jaar oud karretje op rails (auw, dat doet pijn...), rijden we door naar Izamal, een lief dorpje in het hart van Yucatan. We huppelen nog even een oude ruine op en merken dan dat we over 30 minuten terug moeten zijn in Merida. De auto moet voor 7 uur terug, maar 8 uur is ook goed. Om 8:00 sluit het kantoor echter. Met een noodgang rossen we door het verkeer van Yucatan en Merida en om 7:55 komen we aan bij het kantoortje. ¨Cerramos a las ochos!¨ Ja, ja ik weet het...

De volgende dag naar Chichen Itza, onze 4e wereldwonder. We hebben er nog een paar te gaan, maar het schiet op. Chichen Itza is inderdaad inderdaad heel erg mooi, maar we vergissen ons in de tijd (of beter: het staat niet goed in de reisgids). In plaats van 3 uur hebben we 2 uur... Het is even haasten en we nemen ons voor voortaan gewoon weer om 8 uur in de rij te staan voor de rustige uurtjes in de ochtend in plaats van de rustige uurtjes voor sluitingstijd. De sound and light show is een run voor de beste plaatsen inclusief het slepen en rennen met plastic stoeltjes.

Mijn moeder wil gaan duiken en daarvoor gaan we naar Playa del Carmen. In de übertoeristiche Riviera Maya, de kuststrook van Mexico met plekken als Tulum, Cozumel en Cancun, is het koraal ook niet je-van-het. We zien een paar verdwaalde vissen, een vernaggeld koraal en een zicht van een metertje of 10.

Na Tulum Ruinas en de prachtige Gran Cenote (zicht van tientallen meters onder water, je kunt met het snorkelen zelfs een schildpad ontdekken), laten we mijn ouders achter aan de kust van Mexico en gaan wij in een dag door naar Caye Caulker, een eiland voor de kust van Belize. In de bus vraagt een meisje aan mij of ik Marcel ben. En dan zie ik dat het zusje is van een ex-vriendinnetje. It´s a small world.
Belize is het ultieme vakantieland. Het heeft bergen en grotten op de grens met Guatemala, het heeft Maya tempels en het heeft een kustlijn, WOW. Niet alleen is de Caribische zee hier prachtig groen/blauw/transparant, het is ook nog eens gevuld met allerlei vissen en koraal waar je U tegen zegt. We zien eagle rays (metertje of 2 groot), de illustere toadfish, grote moray eels en rifhaaien in The Great Blue Hole, een gat van 150 meter diep en 300 meter breed. Je kunt er duiken naar stalagtieten van tientallen meters hoog op een diepte van 45 meter. Het was een hele ervaring, maar de grote scholen creole wrasse die we tegenkomen zijn net zo mooi. Een school, die we hebben gezien was misschien wel 1000 vissen groot.
Belize is vooral goed voor je bloeddruk. De kapitein van de ferry had een lolletje, toen hij een race aanging met een passerende speedboot, de buschauffeurs zijn verbazingwekkend behulpzaam voor het beetje wisselgeld, dat ze vragen voor de rit en de restaurants maken vaak een plaatje van je bord (gegeten: garnalenkebab, krab (met de krab er nog omheen), conch-kebab etc.).
Belize is zeker een aanrader voor een korte vakantie (vlieg op Cancun en neem de bus naar de grens van Belize. Het is goedkoper dan Belize rechtstreeks).

We zijn nu in Guatemala. Het is wel even wennen voor mij. Het zal mijn laatste land zijn, het afscheid (wederom, na 10 september), van mijn ouders was toch weer even slikken en ik heb al zo veel gezien. Ik weet niet of ik het allemaal nog kan bevatten; al die indrukken, verschillende gerechten, talen, omgevingen en mensen. 24 mei om 21:00, op de BMI vlucht vanuit London zal ik naast goed slapen terug kunnen kijken op een hele geslaagde reis.

A quick dip into Honduras

In tegenstelling tot Nicaragua staat Honduras stevig op de toeristenkaart dankzij 2 grote trekpleisters. We hadden een route gepland door het weinig bezochte binnenland, maar de middag voordat we naar Honduras gaan bedenken we ons. Dus staan we de volgende dag om 13.00 op het vliegveld van Tegucigalpa staan en kopen een ticket naar Roatan voor 14:15. We stappen nog wel in het vliegtuig maar door een technisch probleem stijgen we niet op. Een paar uur later komt dan eindelijk nieuws; wij gaan nog wel maar veel andere mensen hebben pech (er zou een tussenstop zijn). En zo komt het dat met een vliegtuigje voor 19 personen in het donker en in een ontzettende regenbui op Roatan landen. Welkom in de Caribbean.

De volgende dag klaart het gelukkig op. The bay islands (Roatan & Utila) staan bekend om de goed en goedkoop duiken. Dankzij de nieuwe route hadden we nu 9 dagen hier, we hadden echt het vakantie gevoel en hebben 17 keer gedoken. Vooral geologisch is het hier onderwater heel erg mooi, we hebben veel 'swim troughs' gedaan en grotten bekeken. Ook hebben we onze eerste scheepswrak gedoken en de "Hole in the Wall", een duik naar 140 feet (42 meter). De hoeveelheid vissen viel wat tegen en de haaien hebben zich niet laten zien. Maar we zagen wel meer dan een meter grote barracuda's en groupers en vrijwel elke dag wel een schildpad (hawksbills). Een schilpad zien onder water is een geweldige ervaring, het zijn echt hele bijzondere beesten.

We zijn weer behoorlijk bruin (Marcel vond zijn billen te wit in vergelijking met de rest en heeft die ook nog even in de zon gelegd, natuurlijk dik verbrand en net klaar met vervellen) en zouden gemakkelijk voor locals door kunnen gaan als die niet opeens nog donkerder waren geworden. Dit deel van Honduras is Garifuna country. Dit zijn de afstammelingen van Afrikaanse slaven die hier van het schip afgegooid en werden gemengd met de lokale bevolking die er al woonde. Dreadlocks, de muziek maar vooral de taal (mengelmoes van Swahili, Afrikaans, Spaans en Engels) doet allemaal apart aan. We gingen door naar La Ceiba, de 'activity capital' van Honduras. Een dag besteden we aan "paardrijden-ziplijn-hot springs" trip en we gingen raften in een prachtige omgeving. Voor het raften kregen we nog een soort navy seals training, red je mede rafter uit de rivier, op je rug door een stroomversnelling maar het engst was toch van een 7 meter hoge rots in de kolkende rivier springen. Het raften zelf was erg leuk en zeker voor herhaling vatbaar.


Om toch nog iets authentieks te zijn te zien gaan we nog naar Gracias, een klein berg dorpje met minder dan 10.000 inwoners. Met cobble stone streets, gekleurde huisjes, wat kerkjes en slenterende mensen hangt hier een typisch smalltown sfeertje. De busrit hier naar toe is onze eerste lange (8+uur) sinds Thailand maar gelukkig hebben we het nog het "busgevoel"; een soort half slaap staat, waardoor je rustig zo lang in de bus kunt zitten terwijl je in Nederland na 2 uur in de trein al gek wordt. Voor lange afstanden zetten ze hier gelukkig ook betere bussen in dan de normale chicken-bussen. Chicken-bussen (zo genoemd naar de medepassagiers) zijn oude Amerikaanse grote gele schoolbussen. Wanneer de Amerikanen die afdanken is die vast al niet meer zo goed, maar hier worden ze helemaal afgeleefd. Honduras sluiten we af met de grootste trekpleister van het land: Copan Ruines. Onze eerste Maya ruine. We zijn nog niet helemaal verkocht. Zeker leuk om rond te wandelen maar we waren eigenlijk net zo enthousiast over het feit dat we een Agoeti zien als over de ruines zelf.

Einde in zicht. We hebben nog een paar weekjes, maar het einde komt nu toch echt in zicht. Vast staat in ieder geval dat Marcel 24 mei thuis komt en Tikva 13 juni. Marcel gaat weer aan het werk bij Xsens en ik ga solliciteren. Voor een huisje zijn we op zoek in Deventer (tips zijn welkom!).

Wat betreft onze verdere reisplannen, we gaan nu eerst heel snel door Guatemala om Marcels ouders op te halen die over vier dagen aankomen in Mexico (700 km verderop hemelsbreed). Samen gaan we dan een dag of 10 reizen in Yucutan. Daarna naar Belize voor meer duiken, 2 weekjes Guatemala en naar Mexico-Stad.

¡Nos mucho gusta Nicaragua! (we love Nicaragua!)

Nicaragua. De naam van het land is al genoeg reden om er naar toe te gaan. Het klinkt als een land waar de merengue volop gedanst wordt, de mannen macho's zijn en elkaar met revolvers in een verlaten stadje te lijf gaan nadat ze rum hebben gedronken en waar de vrouwen met vettige zwarte haren in kleurige jurken door de straten paraderen.

Eigenlijk klopt het wel. We zitten nu bij een gastgezin in Granada en de dochters dansen zich allemaal een ongeluk a la Christina Aguilera terwijl ze MTV Latino kijken, de neven en ooms die het huis in- en uitlopen hebben borsthaar, dat net boven hun shirt uitkomt en ze hebben gouden of zilveren tanden. In het Parque Central spelen de straatmuzikanten ritmische muziek, terwijl wij sippen aan onze rum-cola.

Nicaragua is een heerlijk land om in rond te reizen (ook voor een drie-weekse vakantie: tip van de maand!). Op 5 maart zijn we hier binnengekomen via Costa Rica en we hebben eerst een stranddagje gedaan aan de Pacifische kust. Daarna zijn we naar een vulkanisch eiland gegaan midden in het 10e meer van de wereld, het Lago de Nicaragua, ongeveer 8 keer zo groot als het Ijsselmeer, dus toen we daar uitkeken over het meer konden we de overkant niet zien. Het is een vulkanisch eiland met twee vulkanen van 1300 en 1600 meter hoog. Wij hadden het idee om de 1300 meter hoge Maderas vulkaan te beklimmen. Het is een stijging van 1200 meter in een dag en weer 1200 meter terug. Dat lijkt veel... en dat was het ook. Dat kwam niet eens door de stijging, maar meer door het stijgingspercentage (soms moesten we wel stappen nemen van 60 cm), maar ook door de regen. Het had de nachten ervoor geregend en er liep een rivier over het 'pad'. Anyway, we kwamen boven op de top en ons uitzicht was niet te beschrijven. Het was fenomenaal. Je had helemaal niet het idee in Nicaragua te zijn, je kon overal zijn. We konden namelijk ongeveer 30 meter kijken, want we zaten midden in een wolk. We liepen dus het hele takke-end omhoog, zagen niks en moesten toen weer 1200 meter naar beneden. Ik ben daarna met mijn schoenen in het meer gaan staan om alle modder er van binnen en buiten uit te krijgen. Tikva likte haar wonden (letterlijk: de wonden, niet het likken) omdat ze een paar keer was gevallen op de weg naar beneden, zo glad was het.

In Leon, een paar dagen later, hebben we gerelaxed in een koloniale villa, waar we in de watten gelegd werden door het oudere paar dat er woonde. Ik heb nog een vulkaan beklommen (maar 400 meter), maar ik hoefde niet naar beneden te lopen. In Leon kun je namelijk volcano boarden. Je pakt gewoon een plank (het is letterlijk niet meer, er zit nog een touwtje aan) en je gaat er op zitten en glijdt dan gewoon 400 meter naar beneden (mijn GPS apparaat mat 39.8 km/u maximaal). Je hebt een veiligheidsbril op, want je krijgt steentjes overal, zelfs tot diep in je onderbroek.

Daarna zijn we naar Masaya gegaan om souvenirs en cadeautjes te kopen. Tot zover (voornamelijk vanwege het woord cadeautjes, maar ook vanwege ons beschamende koopgedrag; die dollar is echt niks meer waard als je omrekent naar Euros; en de wisselkoers van de Nicaraguaanse Cordoba is gekoppeld aan de dollar). In Masaya hebben we ook nog een actieve vulkaan bezocht 'en las tardes' (in de late middag). We hebben gekeken op een uitkijkpunt waar je in een aantal kraters kon kijken, die ongeveer 4 x zo groot waren als het kantoor van Xsens/50x zo groot als een rijtjeshuis en wij stonden op de plek van de parkeerplaats/straat. Wat een uitzicht! Vervolgens liepen we door een tunnel van weggeerodeerd lava (lava stroomt door een zacht stuk rots, en laat een tunnel achter wanneer de zachte rots meegenomen wordt en de harde rots net niet smelt). Aan het einde van de tour konden we de lava zien gloeien (het was inmiddels avond). We mochten niet met teveel mensen bij de rand staan, aangezien een stuk rots ter grootte van een flink gebouw naar beneden (in de vulkaan) dreigde te vallen en ze wisten niet of dat vandaag zou gebeuren of volgende week. En daar moesten wij overheen lopen... De aardbeving van eergisteren (4.2 op de schaal van Richter) was een kleintje, maar het was nog niet genoeg om een paar vulkanen in het land (inclusief de volcanoboard vulkaan waar ik boven op stond) spontaan te laten ontploffen. Voor de volcanoboard vulkaan is namelijk minstens 4.6 nodig.

In Granada hebben we nu een week Spaans gehad en we kunnen ons al redelijk redden, als de Nicaraguanen niet te snel praten. We woonden met 7 vrouwen en een man in huis (poor him), dus ik had het echt zwaar. Vooral toen de dames het eens gingen hebben over huwelijken en hoorden dat wij al meer dan 7 jaar bij elkaar waren, was ik in een betere situatie geweest als ik zonder zuurstof en space shuttle bovenop de maan stond. Ik heb het overleefd en doordat de vrouw des huizes (oma) niet wilde dat er Engels gesproken werd in huis, spreken we nu redelijk Spaans. Het uitgaan op de laatste avond (zaterdag) met de zussen was dan weer een heel slecht idee (tenminste, dat dachten we op zondag).
Granada verder was echt een heel leuk stadje met mooie oude (en nieuwe) koloniale stijl-gebouwen en een heleboel natuur. Zo liggen er voor de kust van Granada 350 eilandjes (Las Isletas de Granada), die rijke Nicaraguanen en buitenlanders kunnen kopen voor ongeveer 50000 Dollar. Een huis van 30000 Dollar maakt het dan af, maar dan heb je wel een huis op een prachtige locatie en leuke buren (de president van de grootste Nicaraguaanse partij, de familie Pellas (rum, American Express, Toyota, BAC bank, Tona en Victoria bier, Mastercard)). Wie weet, wie weet...

Laguna Apoyo is een groot meer dat 200 meter diep is, volledig rond en kristalhelder (soort van...). Overal om het meer heen staat de kraterwand (150 meter hoog) van de oude vulkaan waar het water nu in staat. Bij het hotel waar we zitten hebben ze een vlot voor anker liggen net voor de kust, zodat je kunt zonnen onder het genot van de golvende laguna en ze hebben kayaks om onze dagelijkse body work-out te doen. We relaxen daar nu nog even een klein beetje en dan zijn we klaar om door te gaan naar Honduras, waar we hopelijk de walvis haai zullen zien zwemmen, terwijl we (wederom) 25 meter onder de zeespiegel genieten van de onderwater wereld!

¡Hasta luego! (Tot later!)

Stopovers

Ik krijg een cola van 0.4L maar had toch echt small besteld. Om me heen zitten families achter een megagrote burger, bak friet en een beker van 1L cola. De herkenning slaat toe, hier ben ik eerder geweest. Ja ik ben in de USA.

De vlucht hiernaartoe was bijzonder, onze 29 feb is 41 uur lang want we gingen over de datum grens. Na bijna 10 uur vliegen landen we om 12.55 op dezelfde dag dat we in Japan om 18.35 vertrokken zijn. De jetlag sloeg toe, we vielen om van de slaap maar lagen 's nachts wakker.

We waren in Los Angeles en ons hostel (34.10062N 118.33204W) zat in Hollywood. Natuurlijk hebben we de Walk of Fame bekeken, de beroemde handjes in het cement en het theater waar de Oscars plaatsvinden (we hebben er ook nog een film gekeken). Omdat we nu eenmaal in L.A. zijn doen we ook een tour langs de huizen van de sterren (zat samen in een pakket van een aantal attracties en musea...). In een busje reden we langs de huizen van bijvoorbeeld David Beckham (34.08846N 118.42192E), Snoop Dogg of Brad Pitt. Onze chauffeuse wees ons nog 2 beroemde mensen -een finalist van American Idol en een acteur uit een serie- die alleen niet zoveel indruk op ons maakten omdat we ze niet kenden. Er reden heel wat gave autos rond in L.A., waar vast beroemdheden in zaten. Maar in een gepimpte Hummer (misschien wel 25" voor de insiders) met getinte glazen is het onmogelijk te zeggen wie de neger met petje en zonnebril is. Wel herkenden we veel locaties uit de films, zoals op Sante Monica pier het carrousel uit "The Net" (34.01013N 118.4588W), het park dat de tuin voorstelt in "Meet Joe Black" en het hotel uit "Pretty Woman".

We brachten ook een bezoek aan de eerste Disneyland ter wereld (33.81443N 117.91828W). Er is ook nog een adventure versie maar omdat ik nog nooit in een Disneyland ben geweest, kozen we voor de klassieke versie. We hebben een hartstikke leuke dag maar ik moet toch zeggen dat de Efteling eigenlijk net zo leuk is en (net als Disneyland Paris volgens Marcel) een stuk mooier afgewerkt. Arme Marcel deelt mijn (ongezonde) fascinatie voor Amerikaans voedsel en de daardoor uitgedijde Amerikanen niet, maar in Disneyland kan je er echt niet onderuit. Sinds wanneer is een 1 persoonzakje chips 200 gram (een family zak is 800 gram), een ijsje voor je kleine vette kind een bak van 500 gram en zijn mensen boven de 100 kilo normaal, ooh en kijk daar "loopt" iemand van 300 kilo. Nee, wat dat betreft zou de USA geen goed land voor mij zijn na 2 dagen tel ik fanatiek alle calorietjes en frustreer ik me kapot aan alle goedkoper en lekkere brownies en bakken Ben en Jerry´s ijs (slechts $2.49 of €1.66 tegen €4.99 in Nederland) die ik niet mag hebben.

Onze vlucht naar Liberia Costa Rica met stopover in Atlanta (goedkoper dan vliegen naar Nicaragua) zorgt voor weer een veel te kort nachtje. We hadden nog wel plannen om een uitstapje te maken naar een national park in de buurt van Liberia maar dit is allemaal zo duur dat we het maar laten zitten. Na slechts één nachtje verlaten we Costa Rica en dit verhaaltje tik ik nu in Nicaragua in San Juan del Sur (11.25321N 85.87179W) een plaatsje aan het strand en de Grote Oceaan. Hier gaan we even flink bijslapen zodat we vol energie Nicaragua kunnen gaan verkennen.

Hasta Luego! .............. oftewel tot later

Goodbye Asia

Na 5 maanden en 18 dagen gaan we Azie verlaten. Een nieuw continent waar we gaan falang meer zullen zijn maar gringo's. We hebben het geweldig naar onze zin gehad. Bij deze een terugblik en ranking van de landen die we bezocht hebben.

Globale route, LH=leukste herinnering(en), ML: minst leuke herinnering(en), BZ: rare bijzonderheid van het land

1. Laos
4 wk: Pakse-Champasak-Si Pan Don-Tha Kaek-Vientianna-Luang Prabang-Nong Kiaw-Ban Donchai-Huay Xai
LH: Gibbon experience en alle lieve kleine dorpjes en vriendelijke mensen.
ML: Party Vang Vieng totaal misplaatst in Laos.
BZ: Het goedkoopste land en BEERLAO is het beste bier van onze reis.

2. Nepal 3 (Tikva) 2 (Marcel)
5 wk: Katmandu - Annapurna trekking - Pokhara - Katmandu -Chitwan.
LH: 5416 meter gehaald, dansen en zingen met de Nepalese gidsen en onze nieuwe vrienden.
ML: Tas opengehaald en waarom hebben wij geen neushoorn gezien?
BZ: Er zijn mensen die nog nooit een auto hebben gezien omdat ze hoog in de bergen wonen.

2. Oman 2 (Tikva) 3 (Marcel)
1 wk: Muscat-Rass el hadd-Muscat-Nizwa-Muscat
LH: Schilpadden die eieren leggen, prachtige natuur en zwemmen in onze prive wadi's.
ML: Een lekke band krijgen in de middle of nowhere.
BZ: Burka's kunnen ook mooi en sexy zijn.

4. Indonesie 4 (Tikva) 5 (Marcel)
3 wk: Nusa lembognan-Ubud-Lovina-Yogya-Solo
LH: Bromo vulkaan beklimmen, dolfijnen kijken.
ML: Marcel die een stukje teen verliest.
BZ: Overall (restaurantjes, streetfood etc) het beste en lekkerste eten.

5. India 6 (Tikva) 4 (Marcel)
4 wk : Varanasi-Khajuraho-Gwalior-Agra-Jaipur-Pushkar-Jodphur-Jasailmer-Delhi.
LH: Kippenvel in de Taj Mahal, slapen onder de sterrenhemel.
ML: Alle viezigheid en gore hotel kamers.
BZ: uuh te veel rare bijzonderheden om op te noemen.

6. Thailand 5 (Tikva) 7 (Marcel)
3 wk: Krabi-Bangkok-Chiang Mai-Ko Phagnan-Similan Island-Bangkok
LH: Duiken in de similans, nieuwjaar in Bangkok.
ML: Vorig jaar was het spannender, de thaise Bath doet het goed waardoor alles toch weer duurder is.
BZ: "Long live the king" , levengsgrote posters langs de weg, vlaggen, T-shirts als je niet beter wist over king Bhumibol dan zou je denken in een dictatuur beland te zijn.

7. Singapore 7 (Tikva) 8 (Marcel)
2 dg -Singapore
LH: Lekker winkelen
ML: Mensen die veel herrie maken als je wil slapen op de dorm.
BZ: Op straat hoor je alleen maar Engels omdat de meeste Singaporesen elkaar anders niet verstaan.( ze sprekenbijv. Malay, Mandarin of Tamil)

8. Japan 10 (Tikva) 6 (Marcel)
1.5 wk: Osaka-Kyoto-Hiroshima-Nikko-Hakone-Tokyo
LH: Soaken in een Onsen, Shinkansen.
ML: Het is zoooo koud, mist bij de Fuiji, piep piep kunnen we wat rust aan ons hoofd krijgen.
BZ; Kyto akkoord? uuh nergens dubbel glas, en je eten krijg je in een papiertje die zit in plastic wat weer in een kartonnetje zit en doe er dan ook nog maar een tasje omheen.

9. Bahrein 8 (Tikva) 9 (Marcel)
3dag: Manama en rondje land
LH: Gave auto's kijken, ons verlekkeren in de supermarkt aan te veel producten voor expats.

ML: de 3e dag vroegen we ons af of er nog meer te doen is.
BZ: Meer Dubai dan Dubai.

10. Malasie 9 (Tikva) 10 (Marcel)
1.5 wk : Melaka-KualaLumpur-Penang- Langkawi

LH: Kerst in een lekker hotel.

ML: Het is nogal saai en de mensen zijn niet zo vriendelijk.

BZ: Borneo en de oost-kunst moeten wel bijzonder zijn, dus daar moeten we nog eens heen.

11. UAE
3 dag: Dubai
LH: Joepie we zijn op reis!
ML: uuh is dit Dubai.......
BZ: Ze hebben zeker een goede marketing.

Het land van de ijzige zon

Alles wat je gehoort hebt over Japan is waarschijnlijk waar. Het is anders dan enig land in Europa en helemaal anders dan landen die we tot nu toe in onze wereldreis hebben bezocht.

We begonnen half februari met een hele vroege aankomst op het vliegveld van Osaka; een vliegveld in zee, dus je ziet de grond niet (alleen zee) totdat je geland bent. Het is belachelijk druk op het centrale eiland Honshu, waar steden als Tokyo, Yokohama, Kyoto en Hiroshima op liggen. Dit komt door de grote bevolking (127 miljoen; 10e van de wereld) en de onbewoonbaarheid van het grootste gedeelte van Japan (vulkanen en bergen). Het is veel drukker dan India en daar waren we niet helemaal op voorbereid.

In Osaka hebben we gekeken naar de walvishaai in het aquarium, de grootste vis ter wereld die we dus gemist hebben tijdens het duiken in Thailand. Het is echt een bakbeest en wellicht dat we hem nog zien in Honduras.
Het eerste wat ons opviel was dat Japan zo ontzettend primitief is. Er werden videobanden en casettebandjes verkocht op straat, heel veel apparaten op het station waren best ouderwets en de auto's waren ook maar gewone Toyota's en Mazda's.

Veel mensen lopen hier met mondkapjes. Ja, nogal wiedes met SARS, H5N1 en andere enge ziektes. Dat is het dus niet. Som zijn mensen gewoon een beetje verkouden en dan zijn ze meer vatbaar voor extra virusjes, dus dat willen ze niet; daarnaast willen ze de mensen om hen heen beschermen; die kunnen namelijk ook ziek worden van zo'n verkoudheid. Heel aardig, maar of ze ook aardig in de omgang zijn? We weten het niet: we zijn verrast hoe weinig Engels er gesproken wordt. Zelfs de mevrouw, die op het Tourist Information Center bij Mount Fuji werkt, spreekt geen Engels. Dat wij geen Japans spreken, weerhoudt ze er echter niet van overal hun complete beleefde verhaaltje bij de kassa (letterlijke vertaling: "Een brood 200 Yen, een fles water 150 Yen, een bak sushi 550 Yen. Dat is dan 900 Yen, u geeft 5000 Yen, dan krijgt u 4100 Yen terug. Dit is 4000 Yen in briefjes, ziet u. 1, 2, 3, 4. Uw muntgeld, 1x 100 Yen. Alstublieft. Nog een fijne dag verder!") in het Japans af te ratelen.

En dan de invloeden, of liever de aanvallen op onze zintuigen. Overal is geluid. En dan niet het straatgeluid in een grote stad; nee, het gaat om geluid zoals piepjes voor het oversteken van de straat, het alarmsein dat de deur van de metro dichtgaat, de reclame die bij een winkel uit de etalage wordt geramd of de piepjes die aangeven waar de trap van een gebouw is (voor de blinden). Een typische treinaankomst en vertrek van de shinkansen is:
1. 4-tonige jingle om aan te kondigen dat er een aankondiging komt. Vervolgens worden alle stations opgenoemd, waar deze trein zal stoppen.
2. Een belletje/tringeltje om de mensen bij het perron te waarschuwen voor de aankomende trein.
3. Een fluit als de trein binnenrolt.
4. Een ander belletje als de conducteur op een all-clear knop drukt. Dit is een hele belangrijke taak, waar de conducteur met zijn vinger over het station zwaait en zo het perron "leegwijst".
5. Een ding-dong om te zeggen dat je niet meer mag instappen.
6. Een zoemer voor de deuren (als ze sluiten)
7. Een fluit als de trein wegrijdt.

Je wordt er zo moe van. 's Avonds zijn we zo blij als er geen geluid meer is. Ook de Japanners worden zelf heel moe. Wij hebben eigenlijk iedereen zien slapen in de trein. Wat wil je ook; toen ik een keer om 20:00u tussen de kantoren door liep was het licht in 80% van de kantoren aan.

Wat er wel heel goed is in Japan is de technologie. Ik ben naar de fabriek van Toyota geweest, waar ik de lasrobots aan het werk heb gezien. Fascinerend om ze te zien werken, als levende wezens die precies weten wat ze moeten doen. De fabriek was vol met AGV's (Autonomous Ground Vehicles). Het wetenschapsmuseum in Tokyo was fascinerend, waar overigens een Xsens-klant een filmpje volpraat als expert over robots. De shinkansen is niet alleen mooi om te zien; hij gaat ook zoo hard. Mijn GPS apparaat gaf aan dat we 305 km/h gingen op een traject ergens tussen Hiroshima en Kyoto.

Het eten vind ik heel lekker, maar Tikva kon er zich niet (positief) druk over maken. Ik ben een grote sushifan en hier kun je het niet verser krijgen. Ik ben naar de vismarkt (Tsukiji fish market) geweest in de ochtend (6:00u), waar ik ook mijn eerste walvis gezien heb (dood instukjes ter grootte van een baksteen en uitgespreid over een bodempje van ijs) en allerlei hele lekkere verse vis (zoals een bevroren tonijn van 150 kg).

Maar hoe was Japan verder? De titel zegt het al: koud. Ijzig koud, want op de dag dat we in Nikko waren, was de maximumtemperatuur -1 deg C. Gelukkig zijn er de onsen (geothermisch verwarmde hete baden) waar je een beetje kan opwarmen. Bijzonder was het vooral in Nikko, in je blootje in een heet bad te zitten terwijl er sneeuw op je haar valt, doe je niet elke dag. In Kyoto en Nara hebben we veel tempels bezocht. Op onze laatste avond daar hebben we ook nog een geisha gezien, joepie! Geisha hunting is de ultieme activiteit voor backpackers hier.

We zijn blij dat we in Japan geweest zijn, maar het leek een beetje te veel op een Westers land en daar zijn we duidelijk nog niet aan toe!

Duiken en zonnen

Nadat we Laos hebben verlaten verblijven we 4 dagen in Chiang Mai in het noorden van Thailand. We doen vooral veel nuttige dingen zoals de was, bijslapen, internetten etc. Op 1 februari hebben we ons 7 jarig jubileum. Om dat te vieren deden we allebei iets waar de ander wat aan heeft, ik een Thaise massage cursus en Marcel een cursus Thais koken. We brengen ook nog een bezoekje aan de dierentuin om 2 van de 23 panda's te zien die buiten China wonen.

Air Asia is de Ryanair van Thailand, 2 vluchten later en Eur 55,- p.p. armer zijn we weer in het zuiden van Thailand. We gaan naar het eiland Ko Phangan. We vinden een klein rustig strand met een "resort". Een week lang bestaan onze dagen uit: ontbijten, zonnen, beetje lezen, snorkelen, zonnen, lunchen, snorkellen, zonnen, eten, biertje drinken & kaarten, slapen.

Het koraalrif voor onze deur is prima snorkellen. Er zijn grote groepen vissen en met wat geluk en zoekwerk vinden we ook blue spotted stingrays en de porcupine vis.

Voor de afwisseling gaan we ook nog 2 dagen duiken. We halen onze advanced open water (dit is het 2e diploma na de open water) en maken o.a. een duik naar 30m en een nachtduik.

Onze advanced open water komt meteen goed van pas want we steken Thailand over om bij de kust van de Indische Oceaan uit te komen. Hier gaan we duiken in de Similan Islands, bekend als een van de beste duikspots ter wereld. De eilanden liggen 60 km uit de kust en de meeste duikers komen er via een live-aboard (boot waar je 4 dagen/4 nachten op verblijft (ook slaapt) en 14 duiken maakt), dit is ons alleen iets te hardcore. We doen een speedboot tocht en slapen op het hoofdeiland (het enige eiland met accommodatie); het geweldig mooie witte poedersuiker strand is een aangename verrasing. De duiken (4 dag- + 1 nachtduik) zijn ook geweldig, de hoeveelheid en de grote van de vissen is echt bijzonder. Ook zijn er allemaal "rare" vissen zoals de lionfish, ghost pipefish, frogfish en trumpetfish. Op onze laatste duik zien we ook nog een schildpad!

We nemen een nachtbus en komen in de stromende regen aan voor ons laatste nachtje in Bangkok. Bikini's en korte broeken kunnen in de tas. De bergschoenen, sokken en lange broek komen ergens onderuit de tas. Nog 48 uur en we staan in Kyoto met max 3C en 60% kans op sneeuw brrrrrrrrrr..

Hoogtepunten in Laos

Na een lange busrit verlaten we centraal Laos en komen we aan in het noorden in de hoofdstad Vientiane (N17 58.583 E102 38.191). Als hoofstad stelt het weinig voor, maar we maken hier wel kennis met een van de positieve overblijfselen van de Franse kolonisatie, stokbroodjes "la vache qui rit", croissantjes en Franse restaurants. Voor de in Laos schandalige prijs van 125.000 kip (8 Eur) hebben we een heerlijke Franse maaltijd gegeten met een goed glas wijn.

Vang Vieng (N18 55.242 E102 26.746) is berucht/beroemd in Laos. Je kunt er tuben (klik hier en dan op Tubing in Vang Vieng. Op een grote binnenband (tube) een kalm riviertje afdrijven door een prachtig berglandschap klinkt goed. De werkelijkheid is bars met knetterharde amerikaanse muziek waar je na 150 m!! tuben al kunt stoppen en dan de rest van de dag zuipen. Het je genoeg van deze bar dan tube je door naar de volgende. Wanneer je echt te dronken bent laat je je toch gewoon door een tuk-tuk terug naar je hotel brengen. Alleen het laatste stukje zonder bars konden we nog een beetje genieten. Vang Vieng is duidelijk "the place to be" voor het type reizigers dat samenklontert in bepaalde plaatsen om daar samen met andere toeristen dronken/stoned te worden, zonder veel respect of interesse voor het land dat ze bezoeken.

Zo vlug we konden gingen we dus door naar de volgende plaats: Luang Prabang (N19 53.386 E102 07.943). Luang Prabang is een UNESCO world heritage city maar wij vinden het niet zo bijzonder. Hier geen dronken jongeren maar een invasie van 60+-ers. Dat vinden wij niet erg, zij moeten ook reizen, maar de prijzen(2-5 keer zo duur als de rest van Laos) en het type hotel/restaurantjes zijn duidelijk gemaakt om deze groep aan te spreken.

Wij zijn erg teleurgesteld. Centraal/zuid Laos was geweldig maar we zijn nu in 5 dagen als in 3 plaatsen geweest die tegenvielen. We vinden het niet leuk en verlangen terug naar het oorspronkelijke Laos. Gebrek aan tijd geeft ons echter weinig opties.

Daarom gaan we naar Nong Kiauw (5 uur met de bus) en dan nog een uurtje met de boot naar Muang Ngoi Neua (N20 42.502 E102 40.459). Ook hier zijn veel toeristen, ze komen er net als wij omdat het "dichtbij is". Omdat het plaatsje alleen met de boot te bereiken is het toch nog niet verpest. We hebben een bungelow met 2 hangmatten voor 30.000 kip (2 Euro). Er zijn geen auto's maar wel veel beesten op straat en om 4 uur maken de hanen je wakker. Partygangers hebben pech want electriciteit is er alleen met een generator tot 22:00. 2 dagen lang lezen, lopen en zwemmen we wat. Nog een laatste dag brengen we door in Nong Kiaw. We huren fietsen en bezoeken een grot. In deze grot vluchtten de Lao tijdens de Amerikaanse bombardementen en naast de grot is een bomkrater te zien. Toch even een klein beetje geschiedenis: Tijdens de 2e Indochina war (bij ons bekend als de Vietnam oorlog) werd Laos hevig gebombardeerd door de USA, (nog steeds is het op de inwoner/bom ratio het meest gebombardeerde land allertijden). Dit allermaal terwijl de USA officieel helemaal niets in Laos deed. Resten van bommen kwamen we al tegen als boot en als barbecue (zie foto's. Niet dat de Amerikanen geld geven om de clusterbommen op te ruimen. Dit wordt allemaal betaald door de EU en Aziatische landen.
We fietsen nog wat door wat kleine dorpjes waar we in een klein restaurantje een extreem hete noedel soep eten. Mensen zijn verbaasd als ze een "falang" (buitenlander) zien en we maken een klein jongetje aan het huilen. We genieten nog even van het "echte laos".

Vervolgens gaan we helemaal door naar het noorden. We zijn nu nog maar 20 km van de Chinese grens en hebben bijna de hele route 13 afgelegd. In Luang Namtha (N21 00.153 E101 24.551) wordt druk gebouwd en deze plaats is duidelijk ook al een mainstream toeristen plek geworden. Hier gaan we een dagje kajakken en dat is eerst heel erg koud (15 graden) want pas om een uur of elf komt de zon hier door. De rivier gaat langs de rand van een natuurgebied en we komen dan ook door echte jungle, de stroomversnellingen (class1-3) zijn net sterk genoeg voor ons om wel gaaf te zijn maar niet te moeilijk. We lunchen in de jungle (N20 53.123 E101 27.748).

De volgende dag komen we de beste weg van heel Laos tegen. Gebouwd en betaald door de Chinezen. In 5-7 uur kunnen de Chinese vrachtwagens hun goederen nu door Laos naar Thailand brengen (250 km bergachtig terrein). Wij stoppen bij een klein plaatsje langs deze weg met een guesthouse met 3 kamers. De ouders zijn weg (boeren ofzo) en het guesthouse (N20 24.976 E100 51.259) en bijhorende restaurantje en winkel worden gerund door een groep kinderen. Eerst zijn ze een beetje verlegen maar na tikkertje komen ze helemaal los en met nog meer tikkertje, elastiekjes schieten en haarvlechten vermaken wij ons wel.

's Middags stopt er nog een Lao (Mr. Songkeo) die ook voor de "Gibbon experience", werkt die ons uitnodigde voor 's avonds in zijn dorpje. Later op de middag stapte er nog een toerist (Joshua) uit een bus. Hij vertelde uitgenodigd te zijn voor een feest in datzelfde dorpje. Het dorpje lag 20 minuten lopen verderop aan een zandweg, we zochten Songkeo op en hij bracht ons naar het huis van het dorpshoofd. Hier werden we welkom geheten door het dorpshoofd zijn vrouw, en verscheidene andere mannen. We gingen zitten op de veranda. Rondom de veranda schaarde zich alle vrouwen en kinderen uit het dorp die duidelijk erg bang maar ook nieuwsgierig naar ons waren. We dronken samen (veel) Lao Lao (locale rijstwiskhy) en Beer Lao (die we meegenomen hadden) en deelden een maaltijd.

Songkeo was de enige die Engels sprak, verder spraken ze een beetje Lao maar vooral Lamet (hun lokale taal). Songkeo bleef constant vertalen hoe "special" het was dat wij hier waren en het werd ons duidelijk dat hier nauwelijks buitenlanders zijn geweest (sinds kort vrijwilligers van de Gibbon experience) en dat dit feest gehouden werd ter ere van het bezoek van een "falang" aan het dorpje (Joshua had songkeo een week eerder ontmoet afgesproken nu terug te komen). Voor Joshua was er een week lang gewerkt aan een cadeau maar wij kwamen onverwacht, het dorpshoofd gaf ons zijn eigen vijzel. Zelfgemaakt uit hout gesneden. Marcel kreeg er tranen van in zijn ogen, het is een van de weinige dingen die zo'n iemand heeft en hij geeft het gewoon aan ons. Ze verwachten niets terug maar je wilt toch wat geven. Marcels ketting uit Nepal en mijn oorbellen en armband zijn nu voor de dorpshoofd en zijn vrouw.

Later op de avond werd er besloten een Basi ceromonie te houden. Dit was onze de derde in Laos maar zeker de meest speciale. Tijdens de cermonie wordt er een klein toespraakje gehouden, ondertussen houd je dingen (meestal rijst en ei) vast die ze je geven. Daarna wordt en een katoenen draadje om je pols gebonden terwijl er een zegening uitgesproken word. Meestal door het familie/dorpshoofd maar nu door iedereen, het dorpshoofd, zijn vrouw, de oudste man van het dorp, de politieman etc. Acht keer kregen we te horen hoe blij ze waren en hoe speciaal het was dat wij hier waren en werden we gezegend met goede banen, veel kinderen etc. Nog later werd er besloten dat er een kip geslacht ging worden voor ons.

Deze mensen zijn zo vriendelijk, zo vrijgevig, zo bijzonder. Wij kunnen alleen maar hopen dat nu meer en meer toeristen in deze omgeving komen deze mensen zo blijven.

De "Gibbon experience" hadden we al gereserveerd toen we Laos binnen kwamen. Het is een uniek project waarbij je een natuurgebied niet alleen verkent door er te wandelen maar waar er diverse ziplines/kabelbanen zijn waarmee je over de bomen heen vliegt. Het is prijzig (dank je wel opa's en oma's) maar het geld wordt ook gebruikt om de dorpen rondom het park alternatieve methoden te geven om te leven zodat ze niet meer stropen of het bos platbranden om er verbouwen. De volgende dag stopte de 4WD om ons op te pikken en we maakten kennis met onze medereizigers voor de komende 2 dagen. Een gemixte groep: een Tsjechisch koppel, een samenreizende Engelse Pakistaan en Engelse Indier en een Amerikaans meisje. Met de 4WD ga je een stuk het Bokeo NP in. Vervolgens 2 uur lopen en toen bereikten we onze eerste zipline! Echt ontzettend gaaf. Zie filmpje (niet van ons). 's Nachts sliepen we in een boomhut (N20 29.104 E100 44.950) (klik hier en dan op Gibbon Experience Treehouse #6) op 40 meter hoogte (je drolletje hoor je 5-6 seconden later poef zeggen). Een boomhut is helemaal open en niemand sliep die nacht goed, zeker toen er een beest kwam zoeken naar eten. Helaas begon het 's nachts erg te regenen en de hele volgende dag bleef het regenen. Dit betekende een moeilijke glibberige wandeling van 3 uur naar onze volgende boomhut (N20 27.100 E100 45.374). Hier kwamen we doorweekt en vermaakten we ons met kaarten en luisteren naar de geluiden van de wilde dieren. We hoopten nog even een gibbon gehoord te hebben maar het bleek een blaffend hert (barking deer) te zijn. Gibbons houden niet van regen dus die hebben we jammer genoeg niet gezien. De laatste dag was het gelukkig droog en konden we via een omweg nog even de laatste en mooiste zip lines boven een gigantische vallei gedaan, het totaal op 34 ritjes brengend.

Tot slot: Laos is een geweldig land. Je ziet er zuid-oost Azie zoals het in de rest van de landen bijna niet meer te vinden is, maar het verandert wel snel. Als je de mogelijkheid hebt: ga dan nu

Enkeltje Laos

Stel je een stripboek uit de Lucky Luke serie. Op een paard rijdt Lucky Luke de ondergaande zon tegemoet in een omgeving die erg doet denken aan de landschappen die te zien waren op documentaires vorig jaar na de schietpartij in een Amish school.

Op een klein paadje langs de Mekong komt een tractor voorbij met drie manden met een aantal kippen, ganzen en kuikens. Ergens anders kruist een koe de grootste snelweg van het land waar slechts enkele auto's per minuut voorbij komen (een beetje zoals de weg Emmen-Coevorden). Er lopen wat toeristen, maar voornamelijk lopen er boerderijdieren.

Welkom in Zuid-Laos. Het is een land dat heel erg onwerkelijk aandoet. Er zijn weinig steden in de Mekong vallei, het zijn voornamelijk dorpen van tussen de 50 en 15000 inwoners. We begonnen de reis in Pakxe (N15 07.223 E105 47.964) en gingen vervolgens direct door naar Champasak, een dorpje met een grote Khmer tempel op een heuvel in de buurt (N14 50.903 E105 48.967). We dronken een Beerlao, dat 99% van de Laose biermarkt bezet en aten in/onder een typisch Lao huis (een huis op palen met een 'zithoek' onder het huis tussen de palen) een foe, rijst/noedel soep. Op onze lieve fietsjes uit China met 24" wieltjes fietsen we volgens onze geliefde GPS toch zo'n 25 km.

De dagen erna hebben we gerelaxed bij het breedste punt van de Mekong: 14 km! Er liggen 4000 eilanden in, en op eentje daarvan hebben wij geslapen (N13 58.884 E105 55.502). Er was geen straatnaam; dat hoeft ook niet, want er zijn geen postbodes in Laos, alleen maar postbussen. De lokale bevolking had het wel een naam gegeven en het vertaalde als "Sunrise Boulevard". Op de foto's kun je echter zien dat het woord boulevard lichtelijk overdreven is. Aan de andere kant ligt "The Strip", oftewel "Sunset Strip", waar het verkeer al net zo druk is. Op het eiland hebben we weer fietsen gehuurd en het was weer net zo schattig. Er zit geen slot op de fietsen hier, dus we hadden ze maar naast onze bungalow neergezet toen wij 's ochtends tegen zessen iemand hoorden met een fietspomp. Ik naar buiten, is de fietsenverhuurder met een fietspompje al zijn fietsen bij de verschillende bungalows aan het afrijden om de banden te controleren... Wauw. Na het ontbijt bij de bakker was mijn fiets gejat! Het is een eiland zo groot als Rottumeroog, dus no worries, maar ik was wel verbaasd toen de serveerster van de bakker met verse kruiden aan kwam fietsen. Ze moest even naar de markt en er stond toch een fiets.

In de bussen (pick-up trucks of vrachtwagens met bankjes) is het al net zo schattig. De vrouwen geven regelmatig de borst: drie in een bus, waar moet ik dan kijken!? Nou rijden we ook wel eens wat anders. Zo hebben we gereden in de achterbak van een tractor en hebben we een lift gekregen van een man in zijn vrachtwagen.

Laos is bijzonder arm en onderontwikkeld. Er zijn geen ATM's volgens onze gids, maar we zijn er inmiddels al enkele tegengekomen. We hebben dus 2000 Euro bij ons, maar een hotel kost hier tussen de 0.60 en 8 Euro en zo komen we er natuurlijk niet vanaf. Electriciteit in Zuid-Laos is af en toe schaars. Zo hadden we bij het maken van onze bananen-milkshake even flikkerend licht omdat de blender alle stroom van de generator pakte. Internet hebben we slechts elke paar dagen en het openbaar vervoer schema is soms gewoon: 1x per dag om 7:00u vertrekken, om 15:00u aankomen in een plaats 250 km verderop.

In Tha Khaek hebben we een trekking geboekt voor twee dagen door een natuurgebied in het midden van Laos. We deden dit samen met Marjan en Hendri (geen stelletje, maar wel toevallig twee Nederlanders). De eerste dag liepen we 13 km naar een dorpje waar we vissoep met rode mieren als avondeten kregen. Vet cool! We sliepen er ook. Dag twee liepen we 16 km naar het Khoun Khon meer (N17 38.569 E104 48.814), een zeventig meter diep heilig meer waar doorzichtige vissen leven.

De volgende dag zijn we doorgegaan naar de Kong Lo grot. De Kong Lo grot moet de langste bevaarbare grot in de wereld zijn met 7.5 km, 100 meter hoog en 90 meter breed. Je kunt er vanaf de ene kant (N17 57.373 E104 45.552) in met een longtail boot en aan de andere kant er weer uit (N17 56.574 E104 48.162); het duurt een klein uurtje. Een longtail boot is een uitgeholde boomstam met daarop een dieselmotortje, een lange stang (longtail) en aan het einde een propellor. Aangezien het eigenlijk gewoon een boom is, is hij hopeloos instabiel en met de snelheden die die boten kunnen halen, is het dus ook doodeng om door het donker tussen rotsen door en over boomstammen heen te racen. Maar wat een trip... Het is immens imponerend om de grote zalen te zien die je doorkruist, de bochten die uitgesleten worden door het water in het regenseizoen en de stalactieten van vele tientallen meters lang.

Terug in het dorp sliepen we bij een ouder echtpaar thuis (N17 57.680 E104 44.759). In een eenvoudig huisje speelden we onze eigen "Groeten uit de Rimboe". Ze spraken geen Engels en we hadden een man bij ons, die ongemanierd was en ook nog eens een balans+motoriek stoornis had, zodat hij zijn noedels vooral over zijn gezicht heen meerde in plaats van in zijn mond, die ergens tussen zijn baard moest zitten, stopte. De Lao vrouw had dit nog nooit gezien en lachte zich helemaal een ongeluk. Toen wij de volgende dag weggingen, gebaarde ze in blinde paniek dat wij onze mede-toerist wel mee moesten nemen :-).

Laos is een relaxte plek op deze aardbol. We hebben in een van de laatste communistische bolwerken zoveel vriendelijke en lieve mensen ontmoet dat wij ze af en toe schofferen doordat wij ze zo wantrouwen, net zoals in Thailand of India. We hebben Irradaway dolfijnen gezien, waarvan er nog maar 25 zijn in Laos en 100 in de Mekong; we hebben prachtige kalkstenen landschappen gezien en krachtige Mekong watervallen. Doe ons maar een enkeltje Laos!

Gelukkig 2008!

Het eiland Penang met de stad Georgetown zouden volgens de Rough Guide echt must see-s zijn in maleisie. Niet voor de eerste keer zijn we het absoluut niet met ons guide book eens. Het is een drukke viezige stad waar de "attracties" niet bijzonder goed onderhouden zijn. Penang lijkt wel een chinese enclave (35% van de bevolking in maleisie is chinees) en dat zijn niet echt mijn favoriete mensen. Niet klantvriendelijk, ze geven je het gevoel dat je blij mag zijn dat ze een hotel/taxi/... vrij hebben, ze proberen ook telkens net nog wat extra geld overal uit te persen, een lach kan er niet van af en ze kunnen duidelijk wel wat kleding/make-up/verzorgingsadvies gebruiken.

We waren dan ook extra blij toen we naar ons kersthotel vertrokken. 3 dagen lang genoten van lekkere bedjes, een badkamer met heet water, een bad en zelfs shampoo,lotion,wc papier, WOW!

Het zwembad van ons hotel hadden wel elke dag tot een uur of 15:00 praktisch voor onszelf. Daarna kwam de invasie van aziaten. Zwemmen doen ze of in hun kleren of(vrouwen) in een speciaal badpak (denk aan een schaatspak compleet met lange mouwen en benen) liefst met badmuts. Voor mannen is een speedo (bah!!) toegestaan. Eerste levensbehoeftes aan het zwembad zijn: de super soaker (grote voor papa en mama en een kleine voor de kinderen), een duikbrilletje en de onderwatercamera.

Eerste kerstdag hebben we een auto gehuurd, naar het strand gereden en hier genoten van een heerlijk diner en een geweldige zonsondergang gehad. De volgende dag zijn we het hele eiland rondgereden met als hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) een tripje met de kabelbaan van bijna zeelevel naar 725 meter. Doodeng, maar wat een geweldig uitzicht!

Soms is transport zo simpel als bus in-bus uit en soms is het zo ingewikkeld als zeg Langkawi-Krabi. We beginnen met de taxi naar de ferry terminal, de ferry naar Kuala Perlis, de bus naar Kangar, lopen/zoeken naar het andere bustation in Kangar eindelijk gevonden, gaat er pas 2 uur later weer een bus naar de grens, dus een taxi naar de Maleisische grenspost, dan met de grote rugzakken achterop een scooter naar de Thaise immigratie. Dan ben je in Thailand, geen pinautomaat en waar is het busstation?? Geen idee, maar een Thai neemt ons mee (voor 100B) in zijn auto naar Hat Yai, daar nog weer 1,5 uur wachten op de bus om vervolgens om 20:30 aan te komen in Krabi. Hier bevestigt de kamer (matras op de grond met muskietennet en ventilator) dat de relax dagen over zijn.

In Krabi hebben we een dagtripje gemaakt naar wat volgens de Lonely Planet het mooiste strand van Thailand moet zijn. Dat belooft wat en het strand is inderdaad heel erg mooi. Het is echter wel een van die plekken die binnen niet al te langer tijd waarschijnlijk totaal verpest is door te veel toerisme.

Met de nachtbus naar Bangkok gegaan. Onze eerste plek sinds London waar we al eens eerder zijn geweest. Het voelt bekend, opeens weet je de weg weer. Een bezoekje aan het Grand Palace was ook deze keer een must. Maar wat doen je dan verder in een stad waar je alle must-sees al gezien hebt? Toevallig lazen we in de Bangkok Post dat er ter ere van de 80-jarige verjaardag van koning Bhumibol een speciale 3 weken durende tentoonstelling was. Hier werden echt ongelooflijk mooie speciale stukken tentoongesteld uit de prive collectie van de koningin. Helaas mochten we er geen foto's maken maar je moet denken aan: tronen, modellen van de koninklijke sloepen, gemaakt van heel fijn goudwerk en prachtig uitgesneden houtwerk. Er was ook een kroonluchter bewerkte met duizenden kevervleugels (die allemaal een natuurlijke dood gestorven moeten zijn, anders blijft de glans niet bewaard). Ook hebben we de gedekte tafel gezien, waar Willem en Maxima gedineerd hebben hebben, het was ook in deze zaal, impressive!

Nieuwjaar hebben we gevierd in Bangkok. Khao San (backpackersgetto hoofdstraat) was nog eens extra druk (de straat is 500 meter lang en stond helemaal vol), ook veel Thai kwamen hier voor het nieuwjaarsfeest. De hele avond hing er al een sfeer van verwachting. Het moment zelf was een beetje een anticlimax (we konden geen klok zien), het vuurwerk was ook echt minimaal. (Dit is ook maar 1 van de 4 nieuwjaren die de Thai vieren, hun echte nieuwjaar is in April.)Uiteindelijk werd het nog wel een gave party met dansende mensen overal op straat.

Morgen vertrekken we naar Laos een land waar we alleen maar hele positieve verhalen over horen; we zijn benieuwd.

Singapore en KL, steden van de toekomst

Singapore... Het klinkt als een stad, heel ver weg, als een eilandje ingesloten tussen de tweede en derde wereld landen in Zuid Oost Azie. En eigenlijk is het ook zo. Het is alleen geen westers eiland, het is een stad met een heleboel niet westerse eigenaardigheden.

Aangezien Singapore zo eigenaardig is, zullen we deze keer een beeldverhaal posten. Open een apart scherm en klik daarin op deze link: Picasaweb, Singapore. Als er hieronder ergens staat dat je moet klikken naar het volgende plaatje, klik dan op het blauwe pijltje naar rechts.
Ten eerste pakten we nog in Indonesie de taxi en daar kwamen we in een karaoke taxi. We hoorden muziek en we begonnen wat mee te dansen en dat vond de chauffeur zo leuk dat hij spontaan een schermpje uit zijn dak liet zakken en we konden meezingen. Een filmpje staat op Youtube karaoketaxi.
Klik nu op het blauwe pijltje.
We kwamen aan op het vliegveld van Singapore en pakten de metro naar de binnenstad. De losse karretjes zoals in London of Rome bestaan hier niet. Je kunt hier de hele trein doorkijken. Er hangen ook advertenties zoals: "Wash your hands thoroughly and often with water and soap!". Daarachter dan een booskijkend zeepje en een stel doodsbange bacterien. Op het thema "Schoonste Stad Ter Wereld" kom ik zo terug. Blauw pijltje. Singapore is ook een hele hoge stad. Overal zie je wolkenkrabbers met het hoogste hotel ter wereld (Swissotel) en een heel mooi Business District (foto). Blauw pijltje.
Singapore is dus de schoonste stad ter wereld. Zo is er een boete van 2500 Euro voor eten in de metro... Toen wij tegenover ons hotel tijdens een van de moessonbuien het winkelcentrum inliepen, zagen we rechts deze zakhouder, waar wij onze paraplu in konden stoppen. Zo zouden er geen druppels komen op het marmer. Slim, van die jongens. Blauw pijltje.
Het is een geordende stad. Zo is dit de bus terminal. Je verblijft in een ruimte met een airco, je moet wachten bij je "busrijtje" en als de bus dan komt, gaat de deur open en kan je zo de airco bus in. Dit systeem is er ook voor taxi's. Je staat gewoon in de rij tussen de hekjes voor de taxi's. Blauw pijltje.
Je hoeft niet de bus te nemen, je kunt ook de Singapore Ducktours nemen. Je gaat dan over land en over water! Wat een lol. Er zit ook een blerende vrouw in, die je vertelt waar je bent en wat je ziet. Wij konden haar vanaf het punt van de foto makkelijk verstaan en dit is een zoomlens. Blauw pijltje.
Dit is Chinatown. Je kunt er allerlei mooie dingen kopen, zoals deze chopsticks in de chopsticksshop. Ze hadden er alleen maar chopsticks. Deze zijn van ebony-hout en zilver (200 Euro), maar wij hebben een set van ebony-hout en parelmoer gekocht (35 Euro). Blauw pijltje.
Je kunt je geld hier sowieso makkelijk kwijt. Dit is de Louis Vuitton shop met een rij wachtenden. Blauw pijltje. Dit is een Maserati op een sleepwagen. Beetje jammer... Blauw pijltje. Het toppunt is deze ring van 145.000 Euro. Met een prijskaartje!!? Blauw pijltje. De shopping malls zijn echt heel mooi en versterken het heimwee gevoel: het is hier overal kerstmis. Grote kerstmarkten zijn hier vooral zilver en diamantieus i.p.v. de Gluhwein en Bratwurst in Oberhausen of Keulen. Blauw pijltje voor nog een voorbeeld. Blauw pijltje voor nog een kerstboom voor een bedrijvencomplex (wellicht werk ik er nog eens?).
Vervolgens naar de Singapore Zoo. Blauw pijltje. Naast deze standaard groene slang hebben ze ook hele lelijke schildpadden (blauw pijltje), jaguars die van water houden (blauw pijltje, blauw pijltje), en witte tijgers (stoer!!).
Blauw pijltje. De Komodo varaan was een tegenvaller. Hij is eigenlijk helemaal niet zo groot. Blauw pijltje. De ijsberen voerden een showtje op, filmpje volgt nog op Youtube, en ook hier Japanners die een hele grote camera hadden. Blauw pijltje. Ze kregen overigens dezelfde foto als wij.
Blauw pijltje. In Singapore heb je overigens andere kledingstijlen dan in Westerse landen. Toen ik twee jaar was, droeg ik meer kleding dan de volwassenen hier. Singapore ligt ingeklemd tussen Indonesie en Maleisie, het grootste moslimland ter wereld en het twintigste moslimland ter wereld. Toch hebben ze deze bizarre broekjes aan.

Toen gingen we naar Maleisie. We hadden verwacht dat het wel normaler zou zijn, maar nee. Ga naar de eerste foto van Maleisie, door in het andere scherm naar http://picasaweb.google.com/marceltikva/Maleisie te gaan en op de molen te klikken of direct naar: Picasaweb Maleisie.
Deze molen staat op Dutch Square in Melaka en is in 1980 toegevoegd om de Nederlandse heerschappij in Zuid-Maleisie te vieren. Japanners vinden dit helemaal geweldig. Blauw pijltje. Dit is dus een Japanner. Mja... Blauw pijltje. Kennen jullie die wegwijzers op belangrijke plaatsen? Dan staat er dat je nog 6783km van Moskou bent. Alsof wij dat belangrijk vinden. Hier staat Hoorn tussen London, Lissabon en nog wat grote plaatsen. Blauw pijltje. Het is op Dutch Square uberhaupt een beetje toeristisch. Dit zijn volledig versierde trishaws. Elke trishaw heeft een geluidsinstallatie en ze spelen hele domme liedjes (te bekijken op Youtube, crazy trishaws). Geluid is belangrijk. Blauw pijltje. Dit is gewoon een lief jongetje.
Blauw pijltje. In het belangrijkste museum van Melaka is een heel stomme vleugel ingericht voor de prullaria van een of andere lokale Piet Jansen, die zijn souvenirs wel wilden geven. Eerst een heel verhaal over hemzelf, wat hij heeft gedaan etc. en dan zijn museumstukken. Een van de 15 stukken is dit piepschuimen model van de Taj Mahal (wat zielig zeg...). Blauw pijltje.
Ook in Maleisie ook weer mooie shopping malls. Deze kerstboom staat onder de Petronas Towers. Blauw pijltje. Ook hier weer dezelfde 'kleding'. Blauw pijltje. Vlak voor Kerstmis is het ook hier dikke uitverkoop. Blauw pijltje. Lekker gezwommen voor de Petronas Towers (met Xsens shirt en FC Twente petje). Nog een foto na het blauwe pijltje.
Toen naar het vlinderpark geweest (blauw pijltje) waar we deze vlinder als vriendje hadden. Nu drie keer het blauwe pijltje met een aantal mooie vlinderfoto's en dan kom je bij de grootste wandelende takken die ik ooit heb gezien (en nooit levend tegen wil komen in mijn tent tijdens een jungle trek). Dit is Tikva's hand... Blauw pijltje. Ze hadden er ook nog een "Man-faced beetle". Zo heet-ie echt. Blauw pijltje. Terug naar het hotel kwamen we in de metro en hier kan je door de voorruit kijken. Er zat ook geen bestuurder in en ik heb geen flauw idee hoe het werkt.

Dit was het einde van het beeldverhaal. Dit doen we een keer (want het is veel te veel werk :-)), maar we spreken jullie weer in Thailand/Laos. Nu gaan we onze Kerst vieren op Pulau Langkawi in dit hotel:
http://tinyurl.com/2t9ftp

Vriendelijk Indonesie

Onze eerste stop op Java is Kalibaru een plaatsje met 1 pracchtig resort hotel (08.28643S 113.98439E) waar normaal weinig toeristen komen (maar laten er nou net die avond 2 bussen van Fox vakanties uit Nederland aankomen). Hier hebben we een plantage tour gemaakt (08.28198S 114.05054E). Het was erg interessant te zien waar koffie, kaneel, kruidnagel en rubber groeien en hoe ze er een halffabrikaat van maken. Denk niet dat er veel gemoderniseerd is, cacaobonen sorteren gaat gewoon nog met de hand, rubber drogen gebeurt door hout te stoken en de stroom wordt geleverd door een nog door Nederlanders gebouwd waterrad.

Vervolgens op naar Mount Bromo (07.92198S 112.96340E), om 4:00 reden we weg bij ons hotel om de zonsopkomst te bewonderen. Vanaf het uitzichtpunt zie je naast de Bromo nog 2 andere vulkanen (zie vooral de foto's in ons fotoboek). Het is een spectactulair uitzicht en zeker wanneer uit de Semeru kleine (250m hoog) erupties komen. Vervolgens zijn we naar de voet van Bromo gebracht waar de 160 meter hoge klim begint met als beloning een geweldig uitzicht in een actieve vulkaan. Grote witte zwavelwolken komen vanuit het binnenste van de vulkaan naar boven.

Onze volgende stop waren de steden Solo en Yoyakarta. Deze steden worden hevig aangeprezen vanwege de stedelijke attracties. Wij vinden die echter nogal tegenvallen. De Kratons (paleizen) zijn weinig bijzonders, de kleinere bouwwerken wel grappig. Zo zou de hier zeer aangeprezen Hindu tempel Prambanan (07.75243S 110.49312E) in India gewoon een wel leuke tempel zijn (ja, we zijn verwend) en zeker geen 10$ entree rechtvaardigen, vooral niet nu je door een aardbeving in 2006 alleen maar vanachter een hekje naar de tempels mag kijken.

Wel mooi was de Borobudur (07.60821S 110.20382E). Door de bouwstijl en de vele kleine stoepaatjes boven op heeft het een bijzondere uitstraling en het is ook nog eens op een mooie locatie gebouwd.

Voor bijzonder bouwwerken hoef je dus niet naar Indonesie te gaan. Wel voor de natuur: naast bijzondere dingen als vulkanen kan je ook overal genieten van veel kleuren groen (het regent nu in het regenseizoen elke middag en nacht dan ook wel pittig), rijstvelden, vruchten, bloemen en een super onderwaterwereld. We zouden ook graag nog een keer naar Indonesie te komen om de minder bevolkte eilanden te bezoeken, die moeten qua natuur helemaal geweldig zijn.

Nog een reden om naar Indonesie te gaan zijn de mensen. Ze zijn super vriendelijk en lachen veel. Als er iemand Engels spreekt kan je heel wat vragen verwachten en ze vertellen ook erg gemakkelijk over hun eigen leven. Eten bij een warung (klein eet stalletje/huisje)is ook altijd een belevenis. Zij spreken slechts minimaal Engels wij 30 woordjes Indonesisch maar een soort van praatje wordt altijd gemaakt. Bij de straatstalletjes is het ook prima eten. Het is niet altijd duidelijk wat je krijgt, maar iets dat niet lekker is, hebben we in heel Indonesie nog niet gehad.

Morgen gaan we alweer naar Singapore en Maleisie waar we vlug doorheen zullen gaan. Reismoe zijn we zeker nog niet maar we moeten de accu wel nodig weer opladen en de Thaise stranden lijken ons daarvoor perfect. Klinkt mischien raar want voor jullie zijn we natuurlijk al 3 maanden vakantie aan het houden. We hebben echter pittig doorgereisd in India en Indonesie; vroeg opstaan (vaker voor 6 dan na 8:30 uur), onzekerheid/uitzoekgedoe (hoe, wat, waar vervoer/slapen etc) en een overdosis aan ervaringen zorgen er wel voor dat we nu echt aan rust toe zijn.

PS 1: Marcels teen geneest erg langzaam maar we hoeven gelukkig niet meer naar de dokter en mogen het zelf verbinden. Hopelijk is deze met een week niet meer open en mag Marcel ook weer zwemmen en douchen.

PS 2: Sorry voor weer zo'n lange tekst. We zullen wat vaker posten of wat minder gaan doen ;-)