¡Nos mucho gusta Nicaragua! (we love Nicaragua!)

Nicaragua. De naam van het land is al genoeg reden om er naar toe te gaan. Het klinkt als een land waar de merengue volop gedanst wordt, de mannen macho's zijn en elkaar met revolvers in een verlaten stadje te lijf gaan nadat ze rum hebben gedronken en waar de vrouwen met vettige zwarte haren in kleurige jurken door de straten paraderen.

Eigenlijk klopt het wel. We zitten nu bij een gastgezin in Granada en de dochters dansen zich allemaal een ongeluk a la Christina Aguilera terwijl ze MTV Latino kijken, de neven en ooms die het huis in- en uitlopen hebben borsthaar, dat net boven hun shirt uitkomt en ze hebben gouden of zilveren tanden. In het Parque Central spelen de straatmuzikanten ritmische muziek, terwijl wij sippen aan onze rum-cola.

Nicaragua is een heerlijk land om in rond te reizen (ook voor een drie-weekse vakantie: tip van de maand!). Op 5 maart zijn we hier binnengekomen via Costa Rica en we hebben eerst een stranddagje gedaan aan de Pacifische kust. Daarna zijn we naar een vulkanisch eiland gegaan midden in het 10e meer van de wereld, het Lago de Nicaragua, ongeveer 8 keer zo groot als het Ijsselmeer, dus toen we daar uitkeken over het meer konden we de overkant niet zien. Het is een vulkanisch eiland met twee vulkanen van 1300 en 1600 meter hoog. Wij hadden het idee om de 1300 meter hoge Maderas vulkaan te beklimmen. Het is een stijging van 1200 meter in een dag en weer 1200 meter terug. Dat lijkt veel... en dat was het ook. Dat kwam niet eens door de stijging, maar meer door het stijgingspercentage (soms moesten we wel stappen nemen van 60 cm), maar ook door de regen. Het had de nachten ervoor geregend en er liep een rivier over het 'pad'. Anyway, we kwamen boven op de top en ons uitzicht was niet te beschrijven. Het was fenomenaal. Je had helemaal niet het idee in Nicaragua te zijn, je kon overal zijn. We konden namelijk ongeveer 30 meter kijken, want we zaten midden in een wolk. We liepen dus het hele takke-end omhoog, zagen niks en moesten toen weer 1200 meter naar beneden. Ik ben daarna met mijn schoenen in het meer gaan staan om alle modder er van binnen en buiten uit te krijgen. Tikva likte haar wonden (letterlijk: de wonden, niet het likken) omdat ze een paar keer was gevallen op de weg naar beneden, zo glad was het.

In Leon, een paar dagen later, hebben we gerelaxed in een koloniale villa, waar we in de watten gelegd werden door het oudere paar dat er woonde. Ik heb nog een vulkaan beklommen (maar 400 meter), maar ik hoefde niet naar beneden te lopen. In Leon kun je namelijk volcano boarden. Je pakt gewoon een plank (het is letterlijk niet meer, er zit nog een touwtje aan) en je gaat er op zitten en glijdt dan gewoon 400 meter naar beneden (mijn GPS apparaat mat 39.8 km/u maximaal). Je hebt een veiligheidsbril op, want je krijgt steentjes overal, zelfs tot diep in je onderbroek.

Daarna zijn we naar Masaya gegaan om souvenirs en cadeautjes te kopen. Tot zover (voornamelijk vanwege het woord cadeautjes, maar ook vanwege ons beschamende koopgedrag; die dollar is echt niks meer waard als je omrekent naar Euros; en de wisselkoers van de Nicaraguaanse Cordoba is gekoppeld aan de dollar). In Masaya hebben we ook nog een actieve vulkaan bezocht 'en las tardes' (in de late middag). We hebben gekeken op een uitkijkpunt waar je in een aantal kraters kon kijken, die ongeveer 4 x zo groot waren als het kantoor van Xsens/50x zo groot als een rijtjeshuis en wij stonden op de plek van de parkeerplaats/straat. Wat een uitzicht! Vervolgens liepen we door een tunnel van weggeerodeerd lava (lava stroomt door een zacht stuk rots, en laat een tunnel achter wanneer de zachte rots meegenomen wordt en de harde rots net niet smelt). Aan het einde van de tour konden we de lava zien gloeien (het was inmiddels avond). We mochten niet met teveel mensen bij de rand staan, aangezien een stuk rots ter grootte van een flink gebouw naar beneden (in de vulkaan) dreigde te vallen en ze wisten niet of dat vandaag zou gebeuren of volgende week. En daar moesten wij overheen lopen... De aardbeving van eergisteren (4.2 op de schaal van Richter) was een kleintje, maar het was nog niet genoeg om een paar vulkanen in het land (inclusief de volcanoboard vulkaan waar ik boven op stond) spontaan te laten ontploffen. Voor de volcanoboard vulkaan is namelijk minstens 4.6 nodig.

In Granada hebben we nu een week Spaans gehad en we kunnen ons al redelijk redden, als de Nicaraguanen niet te snel praten. We woonden met 7 vrouwen en een man in huis (poor him), dus ik had het echt zwaar. Vooral toen de dames het eens gingen hebben over huwelijken en hoorden dat wij al meer dan 7 jaar bij elkaar waren, was ik in een betere situatie geweest als ik zonder zuurstof en space shuttle bovenop de maan stond. Ik heb het overleefd en doordat de vrouw des huizes (oma) niet wilde dat er Engels gesproken werd in huis, spreken we nu redelijk Spaans. Het uitgaan op de laatste avond (zaterdag) met de zussen was dan weer een heel slecht idee (tenminste, dat dachten we op zondag).
Granada verder was echt een heel leuk stadje met mooie oude (en nieuwe) koloniale stijl-gebouwen en een heleboel natuur. Zo liggen er voor de kust van Granada 350 eilandjes (Las Isletas de Granada), die rijke Nicaraguanen en buitenlanders kunnen kopen voor ongeveer 50000 Dollar. Een huis van 30000 Dollar maakt het dan af, maar dan heb je wel een huis op een prachtige locatie en leuke buren (de president van de grootste Nicaraguaanse partij, de familie Pellas (rum, American Express, Toyota, BAC bank, Tona en Victoria bier, Mastercard)). Wie weet, wie weet...

Laguna Apoyo is een groot meer dat 200 meter diep is, volledig rond en kristalhelder (soort van...). Overal om het meer heen staat de kraterwand (150 meter hoog) van de oude vulkaan waar het water nu in staat. Bij het hotel waar we zitten hebben ze een vlot voor anker liggen net voor de kust, zodat je kunt zonnen onder het genot van de golvende laguna en ze hebben kayaks om onze dagelijkse body work-out te doen. We relaxen daar nu nog even een klein beetje en dan zijn we klaar om door te gaan naar Honduras, waar we hopelijk de walvis haai zullen zien zwemmen, terwijl we (wederom) 25 meter onder de zeespiegel genieten van de onderwater wereld!

¡Hasta luego! (Tot later!)