Israel en Palestijnse gebieden.

In Jericho vonden we na even zoeken een leuk hostel en de eigenaar adviseerde ons dat we in het centrum een fiets konden huren om de bezienswaardigheden in de omgeving te bezoeken. Op naar Hisham's Palace, een paleis gebouwd in ongeveer 740 AD en 10 jaar later al weer verwoest door een aardbeving. Daarna doorfietsen naar de Mount of Temptation, de plek waar Jezus 40 dagen met de duivel worstelde maar nu is het een plek met een klooster, prima uitzicht en restaurantjes. Na een nacht met bijna geen slaap, in de hitte en in een erg heuvelachtig gebied op net wat te kleine fietsjes was toch wel vermoeiend dus we kozen voor de luie optie en gingen met het kabelbaantje omhoog.

Jericho ligt vlak bij de Dode Zee dus is een van de laagste plekken ter wereld en met 10.000 jaar continue bewoning ook een van de langst bewoonde. Jericho is er erg trots op dat ze zo laag liggen, dus dit was niet zomaar een kabelbaan maar de langste kabelbaan onder de zeespiegel (dat je het maar weet).

Na een nacht heerlijk geslapen te hebben konden we dan op naar Jeruzalem. Hier hebben we ons twee dagen prima vermaakt. Voor mij was het toch regelmatig "O ja dit herken ik nog". Best wel bijzonder omdat ik hier in 1990 geweest ben en toen dus pas 9 was. Een aantal plekken zoals de graftuin bezochten we vooral omdat het zo grappig is daar nu een zoveel jaar later foto te maken. Ik was wel zwaar teleurgesteld dat de geweldige falafelbar aan de Ben Yehuda straat niet meer bestond. Marcel was een paar jaar geleden ook al eens voor werk in Israel en heeft toen vanuit Tel Aviv een dagtocht naar Jeruzalem gedaan. Dus ook voor hem was het geen wow-momentje meer zoals bij de eerste keer de Klaagmuur en Dome of the Rock zien, maar vooral de sfeer proeven in de oude stad. In de nieuwe stad was Yad Vashem het Holocaust museum erg aangrijpend en ook het Israël-museum met vele archeologische vondsten is een aanrader.

De volgende bestemming, Bethlehem (Beit Lahem), was weer heel wat anders. Alle christelijke attracties zoals de geboortekerk zijn, als je er zelf geen gevoel bij hebt, niet echt bijzonder. Dat is de huidige situatie wel. De muur die echt midden door de stad staat is toch wel heel erg hoog en geeft echt een naar gevoel. Ik zou ook behoorlijk kwaad zijn als dat in mijn tuin werd geplaatst. De graffiti op de muur is ook interessant om te zien hoe verschillend mensen er mee omgaan. Bij het Palestijnse promo verhaaltje met “we need justice” en "door de bezetting hebben we het zo slecht" denk ik dan wel weer je zou ook wat meer naar jezelf kunnen kijken; wat minder kinderen krijgen zou de economie ook wel eens kunnen helpen. Maar ja, het is en blijft een lastig verhaal met zoveel kanten. Marcel en ik krijgen er al discussie over dus was het tijd om weer naar Jordanië te gaan, onze hoofdbestemming van de vakantie. 

Vier landen, 48 uur

Altijd fijn als je de vakantie op een normaal tijdstip kunt beginnen maar helaas betekent dat niet dat je niets vergeet. Want toen we relaxed op Schiphol stonden, kwamen we erachter dat we de zoomlens van de camera thuis hadden (die heb jij toch, nee die heb jij toch) dus de komende weken kunnen we niet stiekem mensen fotograferen. 

Een kort vluchtje bracht ons in Boekarest waar we een stop-over hadden van 7 uur. Ik had vantevoren een looproute bedacht langs de "hoogtepunten" van de stad. Diverse orthodoxe kerkjes en kloosters, vaak mooi versierd, hebben in Boekarest nog de verwoesting van Caucescu overleefd en deze bezochten we eerst. Bij de eerste kathedraal stonden de cameraploegen al klaar en kwam er een geweldige paasprocessie langs met honderden mannen in goudkleurige gewaden. 

Het Paleis van Caucescu is het grootste gebouw van Europa en na het Pentagon het grootste van de wereld, deze konden we dan ook niet over het hoofd zien. We werden ook aangenaam verrast door het oude centrum vol met hippe restaurantjes en barretjes.  Na nog wat struinen op de pleinen was het tijd om weer om naar het vliegveld te gaan.

Om 2.20 kwamen we aan in Amman, waar we op de bagageband van alles vonden maar niet Marcels rugzak. Stress bij Tikva, Marcel ging rustig een half uur staan wachten bij de bagage helpdesk om uiteindelijk te hoen te krijgen dat we naar een andere helpdesk moesten. Daar was om dit tijdstip niemand. Maar toen de bediende daar eenmaal gevonden was, kwam hij met het nieuws dat in de andere terminal bij Royal Jordanian een tas was afgeleverd. Wij daar heen (paspoort weer laten zien, stempels halen bij de Marechaussee etc etc) en ja hoor het verlossende bericht: Marcels tas heeft niet de Tarom route gevolgd maar was door Schiphol met Royal Jordanian meegestuurd omdat de tas op Schiphol was blijven staan. Onze vantevoren geboekte chauffeur had ook nog gewoon gewacht en we konden hem zelfs ook nog vinden. Half vijf 's nachts lagen we dan eindelijk in een belabberd bedje waar we na 1,5 uur slaap om 7 uur weer uit moesten.

Gelukkig zat het toen mee want een taxichauffeur moest toch iemand ophalen en voor een leuk prijsje reden we nu relaxed naar de grens. Als je weet dat deze grenspost erg berucht is en je het niet ongewoon is om er 5 uur over te doen om aan de andere kant van de grens te komen, dan viel onze 2 uur reuze mee. We hoefden niet eens onze tassen uit de pakken. Jordanië stempelt je hier niet uit (ze doen alsof de West Bank nog steeds Jordanië is), dus moesten we alleen de Israëlische douane nog even overtuigen ons niet in te stempelen en we kunnen met dit paspoort gewoon lekker naar Iran, Indonesië, Saudi Arabie enzo. De douanier was best wel vriendelijk, maakte wat kopietjes van onze reisgids om zijn collega's te laten "zie daarom vragen al die backpackers om geen stempel, die reisgids vertelt ze dat gewoon." Ook over mijn naam mocht ik nog even wat vragen beantwoorden maar toen was het toch echt gelukt. 

We kwamen aan op de West Bank dus na de Israëlische controle volgde ook nog de Palestijnse grenscontrole maar uiteindelijk stonden we dan toch eerder dan verwacht in Jericho.