Relaxen met bloedzuigers..

Na onze vermoeiende trekking hebben we het er in Pokhara lekker van genomen. We hebben ons 5 dagen lang vooral bezig gehouden met warm douchen, boekjes lezen in de tuin en bedenken waar we eens zouden gaan eten. (Steak!!) Voor de afwisseling zijn we nog ff opmhoog gelopen naar de World Peace Pagoda en heeft Marcel de bat cave (vleermuizen) bezocht en mij geroeid op het meer.

Een busrit van 6 uur bracht ons weer terug naar Kathmandu waar het opeens geen gekkenhuis meer was. Reden: Dashain het belangrijkste festival hier. (zeg maar kerstmis) waarvoor (bijna) iedereen naar zijn/haar dorpje gaat. Een van de gewoontes is om een geitje te slachten per huis en om je auto met bloed te beschilderen dat zou helpen tegen ongelukken.

3 dagen later na een boel tempels en laatste gezellige avond met onze australische trekking Buddy's in een mexican cocktail bar hebben we Kathmandu verlaten.

Weer een busrit van en uurtje of 6 bracht ons in Chitwan National Park. Hier kan je verschillende dieren zien zoals neushoorns en tijgers. Wij hebben een dag door het park gelopen, vanwege de vele mensen stelde ons gids voor om een alternatieve route te nemen. Deze route kon je geen pad meer noemen maar meer een worsteling om ons door 3 meter hoog gras te duwen. Hier ondekte ik ook mijn totaal doorweekte T-shirt met een bloedvlek zo groot als mijn handpalm. Een bloedzuiger. Dit zijn echt de meest gore beesten ooit. Ze zuigen zich vol en stoppen wat in je bloed zodat het maar blijft stromen. Helaas was er geen ontsnappen aan. Met een uitslag van 4 tikva - 2 marcel. Deze beproeving bracht ons wel naar een rustiger stuk park waar we diverse herten, wilde zwijnen en apen hebben gezien.
We hoorden zelfs een Zloty beer growlen, ergens in het hoge gras. Het was een van de drie dieren die we niet mochten benaderen: de tijger, de neushoorn en de beer waren off limits. Het ding weegt bijna 150 kg, maar we liepen toch iets terug. Onze gids klom in een boom en zag ze. Hij nodigde ons ook uit en Marcel klom in de boom, die bezaaid was met mieren. Aan alle kanten beten ze, maar om een beer te zien... Uiteindelijk was hij een keer of 20 gebeten en de beer was ook weg... Maar spannend dat het was.

Vandaag zijn we nog een uurtje op een olifant het park ingeweest. Maar helaas deze keer de neushoorn ook gemist. Tot slot zijn we nog gaan zwemmen met olifanten. We hadden dit al eerder gedaan in Thailand maar het blijft ontzettend leuk om op de blote rug van een olifant te klimmen en die je er af laten gooien of nat spuiten met zijn slurf.

Het praten met andere toeristen is ook interessant. Zo houden ze in Canada en het Verenigd Koninkrijk elke 5 jaar een census, waarbij ze iedereen een envelopje sturen met daarin vragen als religie, beroep, inkomen etc. De reden is dat ze deze data dan kunnen gebruiken voor planning en budgetering alsmede het opsporen van illegalen (die alleen geen enveloppe krijgen...). Toen we uitlegden dat je dat gewoon uit de computer (database vergelijking) kon halen waren ze het er absoluut niet mee eens. Ach ja, weggegooid geld is ook geld.
Dan cricket. Ook zoiets. Het is gewoon een spelletje zonder veel tactiek. Honkbal is veel tactischer. Nee, zeiden de Commonwealth bewoners, cricket zit vol tactiek. De man achter de stumps (de drie paaltjes) kan bijvoorbeeld iemand uitmaken door te vangen, een paaltje om te duwen of de paaltjes omstoten met de bal. Toen ik uitlegde dat de catcher in honkbal naar het 1e, 2e, 3e honk of de korte stop kan gooien was ze nog niet overtuigd. Een Engelsman werd erbij geroepen en hij vroeg: "Let's get this straight, the Netherlands have a cricket team, but they stink! So we know best." Onze reactie was: "Did a Dutch coach deny England the European Championships by winning from England with Russia, or am I mistaking?" Ik heb niks meer van hem gehoord.

Morgen wacht ons een busrit van een uurtje of 14 waarna we hopen in Varanasi in India aan te komen.

Tot slot nog wat bijzonder weetjes over Nepal.

- Nepalese moppen zijn hilarisch (als je het snapt horen we het graag) Nepali rollen over de grond van deze 2: Eating, getting nothing, wearing leather cap. of Monkey over talent, balls damaged.
- Honden blaffen hier niet en slapen heel veel!
- Nepali flat = 100 meter omhoog, 100 meter omlaag.
- Echte nepalese mannen dansen vanuit hun heupen en maken ondertussen sierlijke handgebaartjes.

p.s. het internet is hier erg traag dus geen nieuwe foto's

Midden-Oosten tips

Dubai

- Geen authentieke sfeer, veel gastarbeiders.
- Moderne gebouwen waar Dubai bekend liggen in de buitenwijken.
- Nauwelijks budget accomodatie.
- Openbaarvervoer is slecht geregeld.
- Je hebt veel budget nodig om dingen te doen in Dubai.
- Voor vrouwen geen prettige sfeer op straat, behalve op de echte toeristen plaatsen.
- Verstopte wegen.

Ons bestede dagbudget afgerond p.p.: 55 EUR
Eindcijfer Marcel: 6 Tikva: 5

Oman

- Authentieke en vriendelijke sfeer. Bevolking draagt eigen kleding.
- Afwisselende en interessante natuur, bergen, woestijn en wadi's.
- Veel dieren met als hoogetepunt schildpadden geboren zien worden.
- Gepaste kleding noodzakelijk.
- Wil je meer dan alleen de steden zien dan noodzaak tot huren 4WD.
- Nog niet ingesteld op toeristen, en dun bevolkt je bent dus erg op jezelf aangewezen. (denk ook aan reserve band, voldoende water etc)
- Boek off-road in Oman geeft veel verschillende mooie routes met handige landmarks om de weg te vinden.
- Asfalt wegen zijn erg goed en ook de gravel wegen zijn redelijk.
- Geen budget accomodatie, wild kamperen mogelijk.

Ons bestede dagbudget afgerond p.p.: 65 EUR
Eindcijfer Marcel: 8.5 Tikva: 8.5

Bahrein

-Interessante moderne gebouwen, gave auto's etc.
- Interessante oude cultuur te bezichten in musea en diverse opgravingen.
- Authentieke en vriendelijke sfeer.
- Gepaste kleding noodzakelijk.
- Leuk voor een dag of 2, niet langer.
- Geen budget accomodatie.
- Noodzaak tot huren auto, maar dit is niet duur.
- Eentonige natuur.

Eindcijfer Marcel: 7.5 Tikva: 6.5
Ons bestede dagbudget afgerond p.p. met 2 personen: 50 EUR

Wandelen, knie, armoede en bergen

Op 29 september 2007 begonnen wij als twee ex-studenten zonder al te veel conditie aan de wandeling van ons leven. We zouden via kleine Nepalese dorpjes linksom rond het Annapurna massief lopen. Via een pas van 5416 meter hoogte en na een afstand van bijna 200 km zouden we weer aan het zuiden van de 8000 meter hoge bergen uitkomen.

We kwamen in een schattige Hindu-bus te zitten die van alle kanten lekte. Op zich geen probleem, want we konden wel plekken vinden waar we konden zitten zonder al te nat te worden. De rest van de tocht hadden we de weergoden aan onze kant; alleen rotweer op de twee rustdagen die we hadden. Onze drager woog een kilootje of 55 en die droeg onze 18 kilo zware rugzak plus zijn eigen kleding/baggage. Dat was niet zo heel veel (en dit laatste kon ik aan het eind van de trip ruiken aan mijn tas...).

We begonnen in Besisahar (28.23697N 84.37241E). We waren best zenuwachtig over wat ons te wachten stond en zo rond een uurtje of acht gingen we slapen: een gemiddelde trekking dag ziet er als volgt uit:
6:30u: opstaan en tas inpakken
7:00u: ontbijt (avond van te voren bestellen)
7:30u: beginnen met wandelen
11:00u: lunch
12:30u: nog twee uur wandelen
14:30u: relaxen op je bed met een boek of rondkijken in het dorp als je de puf hebt
18:00u: diner in het hotel (met tijdens de trekking gemaakte vrienden)
20:00u: Yes! Slapen.

De hotels behoorlijk primitief. Maar je bent zo moe dat je toch wel slaapt en onze (gehuurde) donzen slaapzak zorgt voor warmte ondanks de gaten in de slaapkamer. Voor een gat-in-de-grond WC die je doorspoelt met een bakje water halen we onze neus ook niet meer op.

De eerste avond praten we wat met onze gids Bashu en hij wil graag weten waarom wij reizen: waarom kun je niet gewoon je geld besteden aan je auto, huis en vrouw/kinderen? Ik kon het hem niet uitleggen dat als je het kan, je het doet.
In Chamje (28.43650N 84.38962E) hebben we met de kinderen van een kleuterschool gespeeld en we hebben foto's gemaakt van een familie. Deze foto's moeten we in Kathmandu laten afdrukken en meegeven aan de gids, die ze dan over een maandje aan de familie zal geven.
Dezelfde familie heeft ook een kip minder. Bashu vroeg ons: Do you like chicken? Wij bevestigden uiteraard en toen vroeg hij, al wijzend naar een lieve witte kip: That chicken? Na een uurtje of twee lag hij in stukjes en gefrituurd op ons bord.

De hele regio is niet ontsloten met een weg, dus er is alleen ee smal pad, dat je deelt met ossen, ezels, dragers en yaks. Er komen geen auto's (het enige gemotoriseerde geluid zijn heli's en vliegtuigen (waar je op neerkijkt vanuit de bergen omdat je boven de normale vlieghoogte van deze dingen zit!)). Het is dus af en toe schipperen om de ezels, die vaak op ramkoers met je zitten (dat vinden ze vast leuk) voor te laten gaan aan de goede kant van de afgrond.

Na 5 dagen kwamen we bij ongekend mooie landschappen. We liepen langs rotsen die uitgesleten waren door gletsjerijs en langs de Annapurna II, een berg die bijna niet te beklimmen is (en bijna 8000 meter hoog): in een woord "prachtig". We komen nu ook boven de 3000 meter en de eerste mensen vallen ziek af (en dan moet je dus weer helemaal terug lopen) met symptomen van AMS. Gelukkig blijft het voor ons beperkt tot een lichte hoofdpijn.

Na ongeveer 7 dagen kwamen we vlak voor de helse dag: de dag dat we de Thorung La (28.79353N 83.93885E) zouden gaan bedwingen. Met 5416m is het een heuse berg, hoger dan de Mont Blanc, de hoogste berg in Europa. Het sneeuwt er, er giert een koude wind en er is maar minder dan 50% zuurstof. En dat moesten wij dan gaan doen... We kwamen met een team van 12 (6 trekkers, 3 gidsen en 3 dragers) aan de voet bijelkaar en zo liepen we tergend langzaam omhoog rond 4:30u. Na een korte nacht in de kou (water in onze flessen bevroor daar gewoon) was het wel even een aanslag op je spieren.
Rond 8:00u bereikten we de top, maar toen moesten we nog 1800 meter dalen. Ik had mijn knie verdraaid een paar dagen daarvoor, dus de afdaling was echt heel zwaar. Toch bereikten we na ruim 9 uur Muktinath (op een schaaltje havermoutpap, 2 Snickers, een paar koekjes en 2 flessen water/thee).

De terugweg was minder boeiend, we liepen door een droge woestenij en slechts op de laatste dag kwamen we aan in de subtropen (28.49818N 83.65305E), alwaar we de sneeuw snel vergaten (er zat echt maar vier dagen tussen).

Al met al was het een hele belevenis, een beetje onwerkelijk om zo vanuit de subtropen naar de alpine-regio en terug te lopen. Je leert ook de mensen in de bergen kennen: ze moeten hard werken, veel harder dan wij, en dan nog hebben ze soms geen stromend water en een auto, sommigen hebben nog nooit een auto in het echt gezien. We hebben beesten in ons hotel gezien, die echt te eng voor woorden zijn (motten ter grootte van een mus, een slang, grote spinnen, bidsprinkhanen, wandelende takken en grote hagedissen).

Ik raad het iedereen aan, je kunt het ook voor een korte vakantie doen (wij deden het in 17 dagen, maar het is ook mogelijk in 13 als je het vliegtuig neemt vanuit de tweede plaats na de pas).

Over ruim een week gaan we naar India, dus dan horen jullie dan wel weer meer. Namaste!