Bijna weer naar huis

Vanuit Trujillo kwam ik in de loop van de middag aan in Lima en heb een hotel (Yolanda) gezocht in Miraflores waar ik meteen gevraagd heb of ik daar een nacht kon slapen en ze dan mijn spullen drie dagen konden bewaren zodat ik ze kon op halen voordat mijn vlucht ging, gelukkig was dit mogelijk. Miraflores is de chique wijk van Lima.

Hostel Yolanda is gelegen tussen het centrum en een aantal grote hallen vol met winkeltjes, de rest van de avond heb ik dan ook nog heel veel gewinkeld.

De volgende ochtend een busje genomen naar Pisco, vanuit Pisco kan je de Paracas eilanden bezoeken een soort goedkope Galapogas. De volgende ochtend vroeg gingen we met een bootje naar de eilanden een deel van de tijd zwommen er twee dolfijnenen bij de boot wat ik echt geweldig vond omdat ik nog nooit eerder dolfijnen in het wild had gezien. Voordat je bij de eilanden de dieren ziet hoor je ze, het gebrul van de zeeleeuwen. Overal waar je kijkt zijn zeeleeuwen, pinguins en vogels.

' s Middags de bus genomen naar Nasca, de plaats zelf is saai, maar ik kwam er toch alleen voor de Nasca lijnen, de volgende morgen uit een vliegtuigje deze bekeken. Wel heel erg apart al die lijnen, ook vreemd juist omdat het niet iets is wat je aan kan raken. Doordat er bossen gekapt zijn loopt er nu water over de lijnen waardoor de meeste beschadigt zijn.

In de middag weer met een busje naar Ica. Ica is een klein plaatsje rondom een oase. Rondom Ica zijn grote zandduinen de attractie hier is dan ook sandboarden, kijken naar de zonsondergang en in een hangmat hangen bij het hotel. Relaxed dus, sandboarden is allen niet zo relaxed met een jeep over de duinen vliegen is geweldig en ook naar beneden glijden op een plankje is echt een kick. Een laatste keer gingen we allemaal op de buik dan ga je extra hard, alleen schoot mijn arm van het board en had ik een flinke schaafwond, ach ja kwam de EHBO set toch nog goed uit.

Avonds nog een keer lekker eten in Peru, de volgende dag met de bus terug naar Lima, waar ik nog vlug al mijn peruaans geld opgewinkeld heb en mijn nu 2 tassen vol met souveniers mee genomen heb om 's avonds weer naar huis te vliegen. Hiermee kwam een einde aan een geweldige reis die van mij nog wel veel langer had mogen duren. Het alleen reizen is me heel erg mee gevallen. Ik wil ook zeker nog een keer terug naar Peru en Bolivia.

Aan het strand in Trujillo

Trujillo is een mooie Spaans aandoende stad. Toch bleef ik niet in Trujillo zelf maar in Huanchaco. Vergelijk het maar met Scheveningen en Den Haag. In Huanchacho een vriendelijke hotel gevonden (casa Suissa, een aanrader) met een grote book exchange. Verder zijn er veel restaurantjes lang het strand en ook een aantal cafe's. In totaal ben ik zeven dagen in Huanchaco geweest waarin ik vooral veel boekjes heb gelezen op het strand, lekker heb gegeten (vooral het restaurant dat buiten een barbecue heeft) nog een paar biertjes heb gedronken met mensen uit het hotel of de vrijwilligersgroep uit Trujillo. Lekker relaxen dus.

Natuurlijk is er wel best veel te doen rond Trujillo en dit heb ik dan ook niet overgeslagen. Zo ben ik naar Chan Chan geweest de grootste adobe hoofdstad ter wereld. Of eigenlijk zijn het 7 steden van de verschillende Chimu koningen. Een hiervan is nu te bezoeken ik vond het alleen een beetje te gerestaureerd.

Wat ik wel erg bijzonder vond zijn de Moche tempels de Huanco del Sol en Huanco de la Luna (zon en maan tempel) met verschillende verdiepingen. Overal zijn afbeeldingen geschilderd waarvan een aantal zeer goed bewaard zijn gebleven. Echt heel erg mooi en dan te bedenken dat nog niet eens alles opgegraven is.

Ook heb ik in Trujillo een illigaal museum bezocht bij een tankstation (adres staat in de Footprint, niet in Lonely Planet) waar in de kelder echt heel veel aardewerk potten te zien zijn van verschillende culturen langs de kust. De eigenaar geeft ook veel uitleg. Naar elke pot kan je rustig 5 min kijken, werkelijk alles is vastgelegd in aardewerk, geboortes, gevangenen etc. In dit museum is meer te zien dan in de reguliere musea in Trujillo.

Deze week was eigenlijk de vakantie in mijn reis en ik ben dan ook zo lang mogelijk in Huanchacho gebleven. Maar uiteindelijk moest ik toch naar Lima omdat ik nog naar Nasca, Pisco en Paracas wilde gaan voordat ik weer neer huis moest.

Chachapoyas

De bus (van maatschappij Chiva) van Chiclayo naar Chachapoyas reedt, maar daar is dan ook alles mee gezegd, de hele nacht lang op hoog volume muziek en in elk klein dorpje werd gestopt (de hele nacht lang). Geen tv,wc en versleten stoelen. Op een gegeven moment moest ik echt heel erg plassen dus bij het volgende dorpje vroeg ik aan de chauffeur of we tijd hadden om te gaan, het kon volgens hem wel. Samen met twee Peruaanse vrouwen heb ik een wc gezocht, die was behoorlijk ranzig. Maar ja als je moet, moet je ik zit net op de wc wordt er hard op de deur geklopt en geroepen. Dus ik er vlug vanaf, wat bleek: de bus was gewoon weg gereden. Gelukkig had één van de peruaanse vrouwen het gezien en was achter de bus aan gehold. We hadden daar dus mooi met zijn 3e nog een nacht en dag kunnen wachten op de volgende bus.

Uiteindelijk kwam de bus om half 3 (dus eerder dan verwacht) aan in Chachapoyas en ik was bekaf. Dankzij een aardige meneer en één van de Peruaanse vrouwen vond ik toch nog een kamer die ik met de Peruaanse vrouw heb gedeeld om een paar uur te kunnen slapen.

In Chachapoyas is er niet echt supergoedkope normale accomodatie dus weer gekozen voor een middenklasse hotel (het Revash, 10 dollar p.n.), maar wel super gezellig uitzicht op het plein, warm water en volgens mij de enige die tours organiseert (ook als je er niet logeert). Chachapoyas is een plaats die helemaal ingesteld is op het toerisme, een toeristenbureau met Engels sprekende medewerkster (die je mooie gratis kaarten kan geven en kan vertellen welke dag de bus gaat) een gratis museum aan het centrale plein, zeer vriendelijke mensen en veel mooie onbekende pre-inca sites in de omgeving. Helemaal klaar dus voor de toeristen die er nog nauwelijks komen maar dit zal met een paar jaar wel anders zijn. Maar gelukkig voor mij was Chachapoyas nog niet ontdekt. Veel plaatsen rondom chachapoyas zijn door gebrek aan regelmatig openbaar vervoer wel lastig te bezoeken.

Bij mijn hotel bleken er twee mensen te zijn die de volgende dag naar Kuelap gingen ik wou daar ook graag heen dus dat kwam mooi uit. De eerste dag heb ik gewoon rond gelopen in de omgeving, op ongeveer twee uur lopen van Chachapoyas kom je bij een diepe klif, (volgens de bewoners dieper dan Grand Canyon; nou lijkt me dat wat overdreven maar diep is het wel).

De volgende dag bleek er behalve de twee andere toeristen en ik ook een heel archeologisch team van 7 man onder leiding van Walter Alva (bekende Peruaanse archeoloog) mee te gaan naar Kuelap. Ze zouden hier een jaar blijven om opgravingen te gaan doen (in totaal gaat het hele project in de regio 10 jaar duren). Met alle spullen die mee moesten was het een heel geprop.

Keulap is een fort/woonplaats van de chachapoyas bevolking, in de 8e eeuw gebouwd; het bestond nog in de spaanse tijd dit weten we omdat ze samen met de spanjaarden tegen de inca's hebben gevochten. De inca's waren daarvoor in oorlag met de chachapoyas mensen. Helaas bleek de samenwerking met de spanjaarden zeer nadelig ze hielden hun woord niet en er vielen veel doden door besmettelijke ziekten. Daarna is Kuelap verlaten en omdat het behekst zou zijn en met rust gelaten. Vandaag de dag is het dan ook behoorlijk overgroeid maar nog wel in stand. Er zijn muren van tussen de 10-20 meter hoog, wilde lama's grazen er en halfhoge ronde huisjes. Voor mij echt de mooiste site die ik in Peru gezien heb.

Duidelijk was wel dat ook hier veel gaat veranderen niet alleen de opgavingen, maar ook werd er gebouwd aan een bezoekers centrum. Nu was de wc nog een plastic zeiltje met daarachter een gat, de kaartjes verkoper liep gewoon ergens rond en je naam werd genoteerd, (op de dag dat wij er waren zijn er in totaal 7 bezoekers geweest) ik hoop echt dat het niet zo massaal wordt hier als bij Machu Piccu.

Terug in het hotel bleken er twee nieuwe toeristen in Chachapoyas aangekomen en we konden met zijn drieen een tour regelen/taxi delen om de volgende dag ook verschillende dingen te bezoeken.

Ongeveer drie uur rijden van Chachapoyas is Karaija (een modderig dorpje) vandaar is het nog ongeveer 45 min lopen over een modderpad maar dan kan je iets absoluut unieks zien in Peru. Namelijk sarcophagen van 2.5-3 m hoog op een rots, de meeste zijn kapot geslagen door grafrovers en op dit moment zijn er 16 bekend in heel Peru, waarvan 7 hier, ze stammen uit de 12e eeuw. Ook deze zijn leeggeroofd maar aan de achterkant waardoor de voorkant nog te zien is. Ze zijn beschilderd en een aantal hebben ook hoofden erbij staan, (waarschijnlijk van verslagen vijanden). Ook op de grond liggen diverse mensenbotten, die van de klif gevallen zijn. De hele tijd liepen alle dorpskinderen achter ons aan al zingend in de hoop op een snoepje dat ze dan ook hebben gekregen.

Verder hebben we de dag nog verschillende kleinere sites bekeken bijvoorbeeld met rotstekeningen. De andere toeristen gingen een tracking doen dus ik ben nog een stuk meegelopen. Toen ik zag hoe mooi de natuur was had ik wel spijt dat ik dat niet ook heb gedaan. Voor de volgende keer dus.

Terug in Chachapoyas heb ik geen mensen meer gezien om iets mee te regelen en dus geen tours maar ik wou toch nog graag ergens heen. Uiteindelijk een taxi zo ver dat hij voor mijn prijs me zou brengen naar de resten van een chachopoyan dorp, halverwege ging de taxi "stuk". En volgens hem kon ik makkelijk lopen (maximaal 30 min) wat gewoon niet klopte met de kaart. Daarna kon ik dan een bus nemen (wat volgens mij ook niet klopte want er gaat maar heel af en toe een busje). De man was alleen zo agressief dat ik uiteindelijk besloot maar gewoon weg te gaan en hopen dat ik ergens in een verder op gelegen dorpje wat kon regelen. Na meer dan 2 uur lopen kwam ik wel bij het ruine dorpje dat ik wou zien gewoon langs de kant van de weg in een maisveld. Geweldig. Maar omdat ik niet te veel tijd wou verspillen besloot ik snel weer door te lopen want het eerst volgende echte dorpje was nog een eind verder. Maar wat een geluk: na ongeveer een uur kwam er een overvol busje aan en nadat ze van de verbazing (buitenlander/alleen/meisje/lopend)waren bekomen mocht ik mee. Ze bleken naar de weekmarkt in Chachapoyas te gaan en met wat levende kippen op schoot kwam ik toch nog weer netjes terug.

Omdat er de volgende dag geen tours zouden zijn en ik volgens mij de enige buitenlander in Chachapoyas was en niet zo'n zin had in weer een avontuur in mijn eentje heb ik de volgende dag de bus gepakt naar Trujillo.

Ontsnapt uit La Paz

Copacabana is een plaatsje aan de Boliviaanse kant van het Titicaca meer tussen La Paz en Puno in. Omdat ik nog tijd overhad en deze niet in La Paz wou besteden leek het me een goed idee hierheen te gaan. Het busticket was zo geboekt, alleen kwam er 's ochtend iemand naar mijn hotel dat de bus niet ging vanwege een staking. Nou heb ik niet zo heel veel vertouwen in de ticketbureautjes ze vertellen vaak wat ze zelf het beste uitkomt. Dus besloot ik zelf maar naar het bustation te gaan. Er bleek inderdaad een staking te zijn maar tussen Copacabana en Puno en daarom gingen er geen bussen, verder wist niemand wat.

Uiteindelijk kwam ik bij een infomatiebureautje waar allemaal toeristen zaten met grote problemen want ze moesten vandaag in Puno zijn om te vliegen naar Lima en dan vanavond de aansluiting naar de VS etc. Een oudere Boliviaanse dame zei dat ze ging kijken wat ze kon doen. Dus vlug op en neer geraced naar het hotel, tassen gehaald en nog net op tijd was ik terug (of om het anders te zeggen ze had iedereen laten wachten op mij). De mevrouw had zelf een bus geregeld voor iedereen en dan zouden we wel kijken waar we strandden. Zonder problemen kwamen we aan in Copacabana dus ik was op mijn bestemming. Helaas voor de meeste anderen wisten ze daar wel meer er was een wegblokkade (bij een dorpje dat nu eindelijk de electriciteit aansluiting wilde die al 2 jaar beloofd was) die pas de volgende dag of de dag erop opgeheven zou worden, dus het was niet mogelijk om naar Peru te gaan.

Ik besloot me lekker te vermaken, als de bus niet zou gaan over 2 dagen dan had ik ook een probleem maar er was toch geen andere optie.

De volgende ochtend met een een boot naar de Isla del sol gegaan, helaas begon ik me op de boot niet lekker te voelen. Het was ongeveer drie uur lopen van de ene kant van het eiland naar het andere op het eiland zelf zijn verschillende inca ruines te zien en gelukkig wat vrouwtjes die flesjes water verkopen. Want van dat omhoog en omlaag lopen wordt je toch flink warm. Het uitzicht over Lake Titicaca is super blauw en mooi maar ik heb er niet veel van genoten ik heb gewoon door gewandeld en veel gestopt. De boot wachtte aan de andere kant van het eiland tot iedereen terug was. Zodra we terug waren in Puno ben ik in bed gekropen, en hoopte ik dat de bus de volgende dag zou gaan en ik me beter zou voelen..

De volgende morgen ging er inderdaad een stampvolle bus op goed geluk want niemand wist zeker of de blokkade opgeheven was. Dit bleek gelukkig het geval te zijn al moest de bus wel manoevrerend tussen rotsblokken door. De weg was precies afgesloten waar het tussen de bergen door ging hier hadden ze gewoon van boven veel rotsblokken en hout in het ravijntje gegooid en aangestoken.

In Puno heb ik het vliegtuig genomen naar Lima vanuit waar ik verder ging met mijn reis om de laatste drie en een halve week de veel minder bekende noordkant van Peru te bezoeken.

Noord- peru

In Peru is zo super veel te zien dat de 4,5 week die ik gepland had echt niet voldoende is en nu was ik ook wat langer in Bolivia gebleven dan gepland. Ik zat dus met een dilemma waar ging ik wel naar toe en waar niet. Op mijn verlanglijstje stond in iedergeval Chachapoyas en Trujillo maar ik vond het toch wel zonde om in Peru te zijn geweest en niet de Nasca lijnen bezocht te hebben. En na al het reizen had ik ook wel behoefte aan wat rust. Arequipa en Huaraz zijn dus afgevallen, Arequipa vooral omdat ik een aantal niet zo prettige verhalen van andere alleen reizende vrouwen heb gehoord en als ik naar Huaraz zou gaan dan zou het weer allemaal heel krap worden en ik had al behoorlijk wat tijd in de bergen doorgebracht, dus dit heb ik ook laten zitten. Na de tour over de Salar Uyuni had ik afgesproken met het meisje van de talenschool dat ik haar nog zou zien in Trujillo waar ze vrijwilligers werk ging doen. Vandaar dat ik vanuit lima een wat vreemde route heb genomen door het noordelijke gedeelte van Peru.

Het vliegtuig uit Puno landde in de loop van de middag, vanuit het vliegveld ben ik gelijk naar het busstation gegaan. Hier kon ik kiezen uit de toch wel dure (30 dollar) super de luxe nachtbus naar Chichalyo of de volgende ochtend de gewone bus. Ik heb gekozen voor de nachtbus ook omdat ik nog steeds niet lekker was. Mijn spullen kon ik op het busstation laten en ik ben Lima in gegaan om nog even wat te eten. Terug op het busstation zat ik alleen in de wachtkamer, wat toch wel vreemd is omdat je een half uur van te voren aanwezig moest zijn. Een kwartier voor de bus zou vertrekken, ging ik toch nog eens vragen, en wat blijkt: de luxe bus gaat van een ander busstation. Een heel gerace en met wat geluk (de bus had vertraging) kon ik toch nog mee. De luxe bus (van Cruz del Sur) is echt luxe, eigen tv-tje volledig uitklapbare stoelen en een busstewardess, gratis drankjes ,nog een keer avond eten en de volgende ochtend een smakelijk onbijt.

In chiclayo komen niet zo veel toeristen dus is er weinig goedkope accomodatie verwend door de busreis koos ik dus een middenklasse hotel met zwembad. Chiclayo zelf is wel een leuke stad maar er is weinig te doen. Ik vond een prettige broodjeszaak waar ik kwam ontbijten, lunchen en dineren en gezellige gesprekken kon houden met de serveersters. Chicalyo is vooral een goede plek om in de omgeving dingen te bezoeken. Nauwelijks toeristen betekent dus ook geen toertjes, dus moest ik eerst de routes van de lokale busjes uit zoeken. Dit viel gelukkig mee. Vlakbij Chicalyo ligt het plaatsje Lambaqeque bekend omdat hier een graf is gevonden met mooiere vondsten dan die in het graf van Tut-Ankh-Amon gevonden zijn. (om maar wat te noemen) Net een half jaar terug was er een speciaal museum geopend voor de vondst (eerder was alles in Lima). Dit museum is gebouwd in de vorm van een pyramide waar je boven in gaat en per laag bekijk je de vondsten. Helaas mag je geen foto's (foto op de site van pagina: http://www.go2peru.com/cix_foto1.htm) maken maar had dat wel gemogen dan had je aan één memory stick niet genoeg. Heel veel fijn bewerkt goud, ingelegd met schelpen en stenen etc. Voor dit museum heb je echt minimaal een halve dag nodig.

Vandaar ook dat het al vrij laat op de dag was toen ik naar Tucame ging Tucame is ook een redelijk recent ondekte pyramide of eigenlijk een gebied vol met pyramides die nu gewoon zandhopen lijken. Er is een uitkijktoren waar je je kan verbazen over de grootte van het gebied en een klein museum waar een paar vondsten zijn tentoongesteld. Bij het museum is ook een overdekte varanda waar je uit de zon kunt zitten wat met 30 graden wel nodig is. Tucame niet wat ik verwachtte maar dit is voornamelijk omdat nauwelijks iets toegankelijk is, wat op zich wel logisch is omdat er nog opgravingen bezig zijn.

In Chiclayo maakte ik ook voor het eerst kennis met de vreemde Peruaanse hondensoort zonder haar. Echt een raar gezicht.

Van Chicalyo naar Chachapoyas is maar 230 kilometer omdat het door de bergen is doet de bus er wel 10-11 uur over. De bussen gaan ook niet op de meest praktische tijden. Uiteindelijk werd het een bus die vertrok om 6 uur dus om ongeveer 5 uur 's nachts in Chachapoyas aan zou komen

Salar Uyuni

Foto's zeggen meer dan woorden. De omgeving echt super mooi en afwisselend. Een grote zoutvlaktje hoe ver je kan kijken, meren vol famingo's, woestijn, vreemde stenen, geisers, bijzonder gekleurder meren, stijle rotswanden je komt het allemaal tegen.

Hoogtepunt van mijn reis! Het gehobbel in de jeep, kou en primitieve overnachtingsmogelijkheden je vergeet het binnen 5 minuten weer.

En dan te bedenken dat ik hier bijna niet was geweest. Een zoutwoestijn klinkt op papier nou eenmaal niet zo interessant. Ik ging meer voor de gezelligheid mee. We begonnen met een hele lange treinrit in een trein waar ze alleen maar spaanse meuk muziek keihard draaiden. Elke keer zetten de toeristen de muziek uit of lager en het treinpersoneel het weer aan. 's avonds aangekomen in Uyuni en alle touts vielen over elkaar heen. Eerst maar eens een bedje vinden daarna wat verschillende tourbueautjes gekeken. Uiteindelijk een 4 daagse tour geboekt. Ook wij kregen als zoveel niet wat afgesproken was omdat 1 koppel in de auto zo nodig de laatste dag al heel vroeg de trein moest hebben dus het werden 3 dagen en 1 hele korte.



Maar wat een geweldig mooi uitzicht. Onze chauffeur/kok was ook een goede chauffeur en een prima kok, gelukkig niet dronken zoals sommige andere chauffeurs. We hebben ons goed vermaakt.

La Paz

Zodra je met de bus binnenkomt in La Paz denk je: "Nee, dit kan het toch niet zijn". Een heel erg vieze stad waar mensen (vooral schoenenpoetsers) gemaskerd rond lopen. Gelukkig bleek dit niet La Paz te zijn maar el Alto, een stad die compleet om La Paz heen (op de Alti Plano) is onstaan.

La Paz zelf ligt in een vallei alle straaten zijn dan ook ongelooflijk steil. Zelfs al was ik dan nu wel geacclimatiseerd, je merkt nog steeds dat je gewoon rustig moet lopen. Gelukkig vond ik snel een leuk hotel met een kamer op de 4e verdieping (geen lift). In La Paz is veel minder een backpackers scene dan in Cusco. Alles is geconcentreerd in één straat die vol is met hotels, reisbureautje en verkopers, wel lekker makkelijk. Nachtleven is er niet echt in La Paz, maar ik heb de hele week bij een Isrealisch restaurant gegeten. Erg lekker en je komt ook elke avond dezelfde mensen tegen. Van te voren was ik niet echt ingelezen in Boliva en omdat ik al een vlucht terug had geboekt had ik ongeveer 5 dagen in La paz.

Natuurlijk moest ik (ondanks dat ik een beetje ruine moe was) wel naar Tiahunaco, van deze stad hoorde ik voor het eerst toen ik op de basisschool zat en heb er sindsdien altijd heen gewild. Het was voor mij ook de belangrijkste reden om naar Boliva te gaan. Op eigen gelegenheid is het lastig Tiahunaco te bezoeken dus ben ik met een tour gegaan. Tiahunaco is super interessant vooral ook omdat het zo oud is,en voorloper van bijna alle andere andes culturen die later kwamen. De stad is waarschijnlijk gebout in 500 b.c. en verlaten rond 1250. Je vind hier ook de eerste vormen van bouwkunst waar de inca's nu zo beroemd om zijn. Daarnaast zijn er ook heel wat uitgehakt figuren te zien vooral de zonnepoort en de metershoge beelden vond ik erg spectaculair.

Vanuit La Paz kan je een afdaling maken langs de gevaarlijkste weg van de wereld, van 4500 m naar ongeveer 2000 m hoogte, van het koude La Paz naar het lekker warme Coroico. Hierover kan ik alleen maar zeggen: eens maar nooit weer. Van te voren had ik niet echt een idee van hoe eng en zwaar deze weg is, maar het tweede en derde gedeelte bestaat uit modder, grind en zeer diepe afgronden, er zijn de afgelopen jaren ook diverse mountainbikers (ook gewone toeristen) dood gevallen. Februari was ook niet de ideale maand voor dit avontuur.

Na een paar dagen verveelde La Paz wel. De stad zelf is niet heel bijzonder en je kan ook niet veel dag tripjes maken in de omgeving. Een meisje dat ik had leren kennen op de talen school kwam ook naar La Paz, en ze was erg enthousiast over de zout meren, vanaf la Paz zou ik hier minimaal 1 week voor nodig hebben, en mijn vlucht ging met 4 dagen. In mijn beste Spaans heb ik gebeld naar het bureautje waar ik in Puno het vliegticket geboekt had, en gelukkig konden ze voor mij de datum veranderen. Dus op naar de Salar Uyuni.

Titicaca meer

De busrit van Cusco naar Puno is erg mooi en het is dan ook geen straf om een tijdje in de bus te zitten.

In Puno zelf ben ik twee en een halve dag geweest wat echt meer dan genoeg was. Sneeuw, hagel ontzettende onweersbuien en warm droog weer wisselde elkaar zeer snel af. Gelukkig kwam ik wat andere gezellig backpackers tegen om 's avonds mee te eten en mee te kaarten. Puno is geen veilige stad er is veel hangjeugd, en de eigenaars van de bars raden ons aan vooral niet alleen en bij voorkeur ook met meer dan 2 mensen terug te lopen naar je hostel zelfs om 10 uur 's avonds.

Puno zelf is niet echt interessant een reden voor een bezoek is dat Puno aan het Titicaca meer ligt dit is het hoogste navigeerbare meer op aarde. Het meer zelf is al heel bijzonder het lijkt meer op een binnenzee. Vanuit Puno kan je verschillende dingen bezoeken zoals Uros eilanden. De Uros eilanden zijn geen echte eilanden maar gemaakt van riet. De bewoners maken ook grote rieten boten. In een ver verleden zijn ze op het meer gaan wonen om te onsnappen aan hun vijanden. Lopen op de eilanden voelt een beetje als lopen om een zacht matras. Tegenwoordig zijn er nog maar weinig autenthieke eilanden (en deze zijn niet toegankelijk voor toeristen), de meeste eilanden zijn er dan ook puur voor de toeristen. De bewoners wonen hier wel maar hebben met hun zonnepanelen gewoon televisie etc, en vaak ook nog een gewone boot. Ook wordt er nu plastic tussen het riet gestoken zodat het langer blijft drijven. Toch is een bezoekje wel de moeite waard vooral als je je voorstelt dat er al 100e jaren mensen wel echt zo hebben geleefd.

Behalve de Uros eilanden heb ik ook Sillunti bezocht, dit zijn graftorens in verschillende stijlen. Wel interessant maar na twee weken Cusco had ik het wel even gehad met ruines.

Ik was van plan om na Puno naar La Paz in Bolivia te gaan en dan weer terug. Daarom heb ik besloten een vlucht te boeken voor over een week van Puno naar Lima. Dit kan heel makkelijk via bureautjes in Puno.

Van Puno heb ik direct de bus genomen naar La Paz (Bolivia)

Machu Piccu

Voor veel toeristen is Peru synoniem met Machu Piccu. Zelf hou ik van archeologische plaatsen met geschiedenis en waar je zelf rustig op je gemaak rond kan kijken. Niemand weet precies wat Macchu Piccu is en alle toeristen gaan erheen. Dus vooraf was ik nogal sceptisch. Verder is Machu Piccu ook nog eens hartstikke duur vergeleken bij andere archeologische sites in Peru. Ik heb dan ook bewust niet gewacht tot het inca trail open ging (in feb gesloten) maar met de trein gegaan.

We (een medestudente van de talenschool en ik) hebben de trein gepakt naar Aguas Calientes waar we in de middag aankwamen. Aguas Calientes staat bekend om zijn warme bronnen dus deze hebben we ook maar opgezocht. Je betaalt entree voor de bronnen en daarna loop je nog een stukje door waarna je uiteindelijk bij een soort zwembad uitkomt wat er behoorlijk vies uitziet (en het ook is). Maar kom op, wij zijn geen mietjes, en eenmaal in het water is het echt lekker warm. Omdat de meeste toeristen hun neus optrekken voor de warme baden waren we de enige toeristen en konden we gezellig kletsen met Peruanen.

In Aguas Calientes dachten we ook een super leuk hotelletje te hebben gevonden, maar helaas verdween hier mijn discman.

's Avonds ben ik vroeg naar bed gegaan om de volgende morgen de eerste bus 6:00 te nemen naar Machu Piccu. Om 6:00 zijn er nog nauwelijks andere personen omdat de trein en de mensen die het inca trail hebben gelopen nog niet zijn aangekomen. Een ideale tijd dus om rustig rond te wandelen. Het meest spectactulare aan Machu Piccu is voor mij zonder twijfel de omgeving. De bergen om je heen en de wolken zijn echt prachtig. De site zelf bestaat vooral uit huisjes en een paar tempels maar minder mooi uitgevoerd dan ik elders gezien heb. Op het middenplein is een groot grasveld waar je relaxed kan zitten. (natuurlijk wel samen met een paar honderd andere toeristen).

Ik heb ook nog Huyana Piccu beklommen, dit is de hoge berg die je altijd op de foto's ziet. Boven op is ook een klein huisje. Aan het begin van de trail moet je je registreren zodat er bij gehouden kan worden of je ook terug komt. Het eerste deel van de klim is redelijk makkelijk met een uitgehakte trap. Het tweede gedeelte is lastig omdat je over stenen heen klimt, en aan het eind moet je nog een stukje omhoog met een touw. In totaal ben je in ongeveer een uur boven. Het uitzicht boven is echter schitterend. Helemaal ongevaarlijk is het echter niet. Aan het eind van de middag zijn we weer terug gegaan naar Cusco. Vanuit Cusco heb ik de volgende dag de bus genomen naar Puno

Cusco

Rondom cusco zijn een aantal interessante plaatsjes. Omdat ik doordeweeks elke ochtend spaanse les had, en dus niet heel veel tijd, heb ik besloten een tweetal sites samen met iemand anders van de taalschool te bezoeken via een georganiseerde excursie. In Cusco zijn tal van bureautjes waar je dit kan regelen.

Met de bus zijn we eerst naar Pisac gegaan waar we de markt hebben bezocht. Deze markt is behoorlijk touristisch vooral veel souvenier verkopers maar een gedeelte van de markt is nog wel gewoon bestemd voor de verkoop van kippen, aardappels etc.

Na de markt hebben we de ruines van Pisac bezocht daar merkte je toch behoorlijk dat je nog niet gewend ben aan de zuurstofarme lucht. Het was ongeveer een half uur lopen, maar regelmatig moest je stoppen, niet omdat je voeten moe zijn maar omdat je buiten adem bent. De klim was het absoluut waard je hebt een prachtig uitzicht en ook de ruine is interessant.

Daarna naar Ollaytaytambo hier is er een dorpje gebouwd onder aan de ruines. Ollaytaytambo is de locatie waar een van de laatste gevechten tussen de inca's en spanjaarden heeft plaatsgevonden. Voor het gemak van de toeristen is er nu een trap gemaakt zodat het omhoog klimmen makkelijker gaat. Deze trap heeft alleen wel 500 treden. De gebruikte stenen hier zijn echt reusachtig wat aangeeft dat dit een belangrijke plaats was voor de inca's.

Met al het geklim was het wel een vermoeiende dag, maar wel erg leuk. Deze excursie vond ik zelf dan ook zeker een aanrader.

De tweede week ben ik nog in Cusco gebleven en regelmatig uit geweest. In Cusco kan dit prima, alhoewel bier wel redelijk duur is vergeleken bij de rest van de prijzen. Elke avond zijn er echter veel promotie medewerkers op de Plaza de Armes die bonnen voor gratis drankjes en entree uitdelen. Dit is een geliefde bijbaan en mijn huis zusjes waren er dan wat trotst op ook cusquena girls geweest te zijn.

Na 2 weken werd het tijd om het inmiddels vertrouwde stekje te verlaten. Maar eerst moest er natuurlijk een bezoek aan Machu Piccu gebracht worden.

Aangekomen

Ik ben 1 dag in lima gebleven waarna ik doorgevlogen ben naar Cusco. In Cusco werd ik opgehaald door mijn gastfamilie voor de komende 2 weken, dit en de spaanse lessen die ik deze 2 weken ga volgen had ik ook in Nederland al geregeld.

Mijn gastfamilie spreekt, op één van de dochters die het aan het leren is na, geen engels, wat lastig is maar wel goed om spaans te leren. Gelukkig spreekt de vriend van mijn gastzusjes wel engels en is deze de eerste dag (en ook vaak daarna) aanwezig. Het huis waar mijn gastfamilie woont is klein maar gezellig ingericht. Behalve vader en moeder wonen er 3 dochters plus het zoontje van één van de dochters. Ook zal er de eerste week een Australisch stel (die ook spaanse les volgen in het huis verblijven.

De douche is wel even wennen: boven je hoofd hangen een aantal electrische draden die uit een apparaatje steken dat voor de verwarming van het water zorgt. Later zou ik merken dat dit normaal is in Peru en dat je altijd goed uit moet kijken zodat dat je geen schok krijgt.

Tot een uur of 2 heb ik spaanse les en er is genoeg te doen in Cusco om je de rest van de tijd te vermaken. De stad zelf is erg gezellig veel barretjes, waar zowel de locale bevolking als toeristen komen. Ook zijn er overal bazaaretjes waar je souveniers kunt kopen. Bij een gastfamilie verblijven heeft wel als voordeel dat ze overal de weg weten en de bus etc uitkunnen leggen. Als je de mini busjes eenmaal door hebt is het openbaar vervoer binnen Cusco heel makkelijk. Bijna alles kost 1/2 sol er hangt iemand uit het busje die de bestemming schreewt en als je uit wil stappen roep je zelf Baga Baga. Heel Cusco is een historische plaats. Het was de hoofdstad van het Inca rijk en er zijn overal resten van inca gebouwen. Vaak hebben de spanjaarden er hun eigen kerken boven op gebouwd. Ik heb me in 2 weken geen moment verveeld en nog niet eens alles kunnen zien.

Veel historische plekken in en rondom Cusco zijn op 1 ticket te bezoeken dat 10 dagen geldig is en 10 dollar kost.

Boven Cusco liggen eenviertal inca sites die erg de moeite waard zijn. Sacsayhuaman is zeer groot, en het steenwerk blijft je verbazen; je hebt vanaf hier ook een mooi uitzicht over de stad. Toeristen politie zorgt ervoor dat er geen verkopers rondhangen.

Drie kleinere sites zijn Qenqo (een tempel), Puka Pukara en Tambo Machay. Vooral de laaste is erg relaxed. Water loopt via verborgen kanaaltjes in watervalletje van de tempel af.

Deze sites zijn ook makkelijk de bezoeken met de busjes (1 sol), helaas reed het busje op de terugweg wel vrolijk over een hond heen.

In de omgeving van Cusco is ook nog veel te zien zoals in de Sacred Valley.

Praktisch

Nog 6 maanden
Soms lijkt het kort dan weer een eeuwigheid. We hebben al heel wat gelezen. Voor de eerste landen waar we heen gaan hebben we ook al een reisgids gekocht.

Gezond op reis

We zijn ook al 2 keer bij de GGD geweest om prikjes te halen. Gelukkig hadden we een aantal al gehad (= DTP, Hep A, Buiktyfes). We moesten dus alleen nog 3 prikken halen voor Hep B de laatste 1 maand voor vertrek. Verder laten we ons waarschijnlijk ook inenten tegen rabies. Deze prikken zijn niet zoals sommige andere wel 10 jaar geldig maar maar 3. Als we deze halen dan doen we dat 1 maand voor vertrek. Nadeel is dat ze best duur zijn en niet 100% beschermen. Wordt je gebeten moet je alsnog naar de doktor, je hebt hier alleen langer de tijd voor en hebt dan minder injecties nodig.

Voor een aantal landen moeten we ook malaria pillen slikken. Welke pillen voor welke delen van elk land veranderd jaarlijks (muggen worden resistent etc).

Camera

We hebben een alvast een nieuwe camera gekocht. Kunnen we hem mooi vast testen op de korte reisjes. We hadden al een digitale camera alleen dit had geen zoomfunctie iets dat je toch wel mist. We hebben nu een DSLR gekocht de sony a100 met 2 lensen (24-80 80-300). Een super mooie camera waar we hopelijk jaren mee vooruit kunnen. Het is alleen nog even bekijken hoe we hem het handigst mee kunnen nemen.

Overige aankopen

We kijken regelmatig in de uitverkoop en hebben zo al heel wat spullen voor de reis bij elkaar. Allebei bergschoenen en allebei een nieuwe multifunctionele jas. 2 dingen die we zeker nodig hebben. Ik ben ook tegen een leuke afritsbroek aangelopen en aangezien een "leuke" afritsbroek redelijk uniek is heb ik die ook maar vast gekocht.

Regeldingetjes

We hebben ook al heel wat uitgezocht met name over verzekeringen, visa opzeggen van bepaalde zaken etc.. Op dit moment is het nog een beetje ter vroeg om dingen werkelijk te relen maar hier gaan we het de laatste 3 maanden zeker nog druk

Kosten

En ja hard sparen natuurlijk, Als je bezig bent met het plannen van een reis is het best wel lastig in te schatten hoeveel budget je nodig hebt. Naast reisgidsen zijn ook websites van mensen die het al op reis zijngeweest een handig hulpmiddel. Voor onze reis gaan we uit van ongeveer 28000 voor de reis zelf. Hiervan is 60% bedoeld voor reiskosten* 10% voor bijzondere dingen (o.a. duiken, taalcursus, souveniers), 18% is voor tickets en 12% aan voorbereidingskosten & reisgerelateerde kosten (o.a. DSLR camera, vaccinaties, opslag van spullen). Voor de reiskosten is het zo dat we voor de hele reis gemiddeld uit gaan van 30,- EUR p.p.p.d. Voor het grootste gedeelte van Azie is dit 20 EUR, Japan 80 EUR, arabisch schiereiland 60 EUR en voor Midden-Amerika afhankelijk van het land tussen de 25-45 EUR. Dit is wel budget maar niet super-low budget. Genoeg mensen rekenen vooor azie bijv 15 EUR. Wij hebben liever iets meer ruimte zodat je niet de hele tijd extreem op moet letten en ook eens een keer een wat luxer hotel o.i.d. kunt nemen. Bij de kosten voor de reis komen nog wel de kosten van dingen die in Nederland doorbetaald moeten worden zoals de verplichte ziektekosten verzekering en in ons geval aflossing IB-groep maar die kosten had je ook gehad als je in Nederland was gebleven.
Tot slot hebben we nog een spaarpotje zodat we niet blut thuis komen. Hoeveel dit is hangt er natuurlijk vanaf of je al een huis/baan hebt bij terug komst.

Nog 3 maanden

Het is nog steeds onwerkelijk dat we over 3 maanden al weg gaan. Mischien blijft dit wel zo totdat we echt op reis zijn. Je begint nu echt een beetje voor het eerst te maken met dingen waar wij straks niet meer bij zullen zijn. Dingen voor het werk bijvoorbeeld. Mocht ik nog een keer op wereldreis gaan dan zou ik het zelf niet zo ver van te voren willen weten en het iedereen ook pas later vertellen. Je krijg nu echt dat mensen zoiets hebben van je ging toch op wereldreis? ben je nu nog hier.

Alles wat geregeld moet worden valt echt best mee wat betreft hoeveelheid werk. Regeldingetjes (bijna) alle opzegbrieven zijn de deur uit. Dit viel eigenlijk best mee we hebben helemaal niet zoveel zaken die opgezegd moesten worden. Het is nu natuurlijk nog wel ff afwachten of alles straks ook goed gaat. Ook ons huurhuisje is opgezegd. Waar de meeste tijd in is gaan zitten is wel het uitzoeken van verzekeringen. Er zijn speciale packbackers verzekeringen maar die zijn prijzig zo'n 50,- EUR p.m en daar komt dan nog je verplichte nederlandse basisverzekering bij. We zijn niet overtuigd waarom je een speciale reisverzekeringen zou moeten nemen. Het enige verschil met een doorlopende reisverzekering is dat die geen of (beperkter) aansprakelijkheid en rechtsbijstand aanbieden. We hebben nu gekozen voor de doorlopende reisverzekering van OHRA. Hiermee mag je max 1 jaar op reis en kost ook rond de 50,- alleen dan niet per maand maar per jaar. ' Ook zijn we lang aan het uitzoeken geweest wat we nu met ons adres gaan doen. We dachten dat we het helemaal hadden. Een briefadres was ons ook meerdere keren verzekerd door de gemeente. Tot dat we het echt aan gingen vragen. Toen bleek het oneigenlijk gebruikt te zijn (mag alleen als je in de bajes ofzo zit). Uiteindelijk gaan we ons toch maar inschrijven bij marcel ouders.

We zijn ook al beginnen met het inpakken van spullen in ons huis. Winterkleren, fotoboeken, een deel van onze souvenier collectie en het nette servies zijn al ingepakt. Ook heel wat spullen zijn al weggegooid. Elk weekend een doosjes scheelt straks tijdens de laatse week hopelijk heel wat tijd.

Het rondsnuffelen op websites van andere mensen is een leuke manier op inspiratie op te doen. Een van mijn favoriete websites is deze: http://www.bolletjeom.nl/ ook staan er veel links naar andere sites. Ik (tikva) ben ook zelf actief geworden voor de website http://www.aroundtheglobe.nl/ , heb hiervoor een aantal stukken geschreven over landen die ik eerder bezocht heb met tips voor andere reizigers. En zo ben je uiteindelijk toch wel bijna dagelijks met de reis bezig.

Waarom op reis

De beslissing om een wereldreis te maken neem je niet zomaar. Het is wellicht ook niet voor iedereen te begrijpen. Bij deze heb ik toch een en ander proberen uit te leggen.

Van huis uit heb ik (Tikva) interesse in verre landen meegekregen. Mijn ouders hebben zelf voordat ik geboren werd tijdelijk in ander landen gewoond. Een van mijn favoriete boeken zijn die van antropoloog/archeoloog/avonturie Thor Heyerdahl. In de zomervakantie gingen we meestal camperen. Toen een vriendinnetje naar Israel ging emigreren mocht ik op bezoek en ik kon ook een keer vakantie vieren bij vrienden van mijn ouders in de USA. Eenmaal 17 ben ik 2 keer met een jongerenreis naar Italie geweest.

Bij Marcel thuis gingen ze wel elk jaar lekker op vakantie. Maar er was vroeger geen interesse voor verre reizen.

In 2001 kregen we een relatie. We zijn eerst naar kroatie geweest. Later naar Tunesie voor Marcel de eerste keer vliegen. Ook een vakantie naar Kreta en een naar Turkeije volgde nog.

Na mijn studie werd het toch eens tijd een baan te zoeken. Maar ik had ook die kriebel van eens wat langer buiten nederland te willen kijken. Het werd dankzij alle Thor Heyerdahl boeken Peru en Bolivia Toch best eng alleen, een land waar je de taal niet kent., vind je het wel leuk. Daarom gekozen voor de relatief veilige periode van 2 maanden begin 2004.

Het was echt geweldig. Je maakt zoveel mee, elke dag is een avontuur. Je ziet, ruikt, voelt dingen die er in Nederland niet zijn. Je ontmoet andere mensen met een zo totaal ander leven en insteek dan jijzelf. Het is zeker niet alleen leuk je bent moe, ziet verdrietige dingen, dingen waar je kwaaad over kan worden. Ook dit hoort erbij. Vakantie is toch niet hetzelfde pas na een paar weken kom je in een soort ritme. Onderweg ontmoet ik veel stelletjes die 1 jaar ofzo weg waren. Dit leek me ook geweldig, langer op reis en de ervaring delen met je partner.

Bij terugkomst verstandig een baan gezocht. Niet lang daarna zijn we ook gaan samen wonen. Een jaartje later studeerde Marcel ook af en vond hij gelijk een leuke baan.

Tijdens de afgelopen paar jaar hebben we over vakantie en weekendjes weg niet te klagen gehad. Naar Egypte, Bulgarije&Istanbul, London, Brussel geweest. Toch bleef die wens om nog eens langer weg te gaan bestaan. Zeker na een vakantie of na het lezen van een goed (reis/geschiedenis) boek. Marcel ook meegekregen in dit plan en zo werd het een beetje van ja dat gaan we ook nog een keer doen in 2008 of 2009 ofzo. Wel begonnen een spaarrekening voor een wereldreis of iets anders.

Ergens in mei 2006 zat ik te denken over mijn werk. Leuk maar hoelang nog. Toch komend jaar op zoek naar een nieuwe uitdaging. Maar wat als je je droom baan vindt? kan/wil je dan nog wel weg. In de toekomst kind(eren)??. Ons kleine huur huisje zijn we ook wel een beetje zat. Willen we verhuizen? een huis kopen? Past dat allemaal wel. Schiet die reis en dan niet bij in.

Waarom uitstellen?, hoe meer gesetteld je bent hoe lastiger het gaat worden. Zo kwam het besluit om nog een jaar lang hard te blijven werken en dan in september 2007 te vertrekken.