Israël, Palestijnse gebieden, Jordanië route en tips

Tijdens onze drie weekse vakantie hebben we 4 dagen besteed in Israël en de Palestijnse gebieden en de 16 dagen in Jordanië. 


Op de bijgevoegde kaart kan je onze route zien. Alle rode delen zijn met het openbaar vervoer/liften/taxi's, geel met een huurauto en groen hebben we gelopen. 


Vier dagen is natuurlijk veel te weinig echt Israël te zien maar omdat we we alleen naar Jeruzalem gingen en daar al eerder waren geweest was het voor ons voldoende. Alhoewel we in Jericho en in Bethlehem wel alles gezien hebben hadden we in de Palestijnse gebieden wel meer tijd (en een huurtaxi) kunnen gebruiken. Een tripje naar Israël vanuit Jordanië vonden wij wel de moeite waard maar het is een flinke aanslag op je tijd en budget. De grensovergang ging bij ons redelijk snel maar met transport moet je toch rekenen op een halve dag. De prijzen in Israël en ook de Palestijnse gebieden zijn echt vergelijkbaar met die in Nederland en daar komen dan nog extra's bij zoals een exit fee van €35,- p.p.


Voor Jordanië was 16 dagen genoeg. We hebben zelf nog 6 dagen kunnen relaxen en duiken in Aqaba. Het land is redelijk klein en deels goed te doen met openbaar vervoer/liften. We zijn vanuit Amman eerst naar de grens gegaan toen we weer terugkwamen zijn we met de bus naar Kerak gegaan. Met een combinatie van de bus en liften zijn we in Dana terecht gekomen. Vanuit hier was de enige optie om naar Petra te komen een transfer regelen. Vanuit Petra konden we weer met de bus naar Aqaba en later naar de Wadi Rum. Na onze tour door de Wadi Rum hebben we weer gebust/gelift naar Amman. Vanaf Amman konden we makkelijk met de bus naar Madaba en Jerash. Het noorden is lastiger met het openbaar vervoer vandaar dat we twee dagen een auto hebben gehuurd. In een dag hebben we de auto gehaald bij het vliegveld, gereden naar de desert castles, Azraq fort, Umm al Jimal en naar Aljun. Toen we daar aankwamen was het fort net dicht dus de volgende lange dag was Aljun fort, Umm Qais, dead sea panorama, Wadi Mujib, Dead Sea, Madaba en om 23:00 waren we weer bij het vliegveld. 


Voor uitgebreide reisinformatie over de plaatsen waar we zijn geweest en dingen zoals accommodatie in de Jordanie, geld en budget Palestijnse gebieden etc verwijzen we je graag naar de reisinformatie op Around the Globe. 


Een paar dingen die ons opvielen:
- Inwoners in Jordanië zijn echt super vriendelijk vooral jonge meiden komen heel snel met je kletsen en spreken een paar woorden engels. 
- Er waren bijna geen backpackers of zelfstandige reizigers. Ook alle hostels klaagden hierover. Tourgroepen en dan zeker Nederlandse kwamen we wel meer dan genoeg tegen.
- Prijzen zijn de laatste jaren echt flink gestegen, Jordanië moet uitkijken zichzelf niet uit de markt te prijzen.
- Liften ging prima we boden wel altijd achteraf een paar dinar aan. 
- Wat betreft kleding moet je echt over wel redelijk bedekt rondlopen. Dit gaat ook op voor de oude stad in Jeruzalem en de Palestijnse gebieden. 

Welcome in jordan

Jordanie is vol met wadi’s maar Wadi Rum de bekendste o.a. door Lawrence of Arabia. Een echt woestijn gebied waarin de Jordaanse kliffen nog eens extra mooi uitkomen. We rijden een uurtje of 6 rond in een pick-up truck om verschillende mooie plekken te ontdekken. Marcel zou hier het liefst nog een paar uur flink los gaan met het klauteren over de rotsen.

‘s Nachts slapen we in een toeristen bedoeïnen kamp. Er staan ruim 30 tenten waar er maar 5 van bezet zijn. Dat is wel een beetje het verhaal van de hele vakantie: overal waar we komen klagen hosteleigenaren dat er zo extreem weinig toeristen zijn. In Jordanië is er niets aan de hand maar reizigers laten zich toch afschrikken door de Arabische Lente.  Backpackers die langer op reis zijn kiezen nu ook andere regio’s waar ze nu wel meerdere landen kunnen bezoeken en stellen het midden-oosten uit tot een andere keer..

De volgende ochtend hebben we voor de eerste keer van de hele vakantie echt moeite om een bus of een lift te vinden maar gelukkig uiteindelijk zijn we dan toch onderweg naar Amman. Vanuit Amman bezoeken we een middagje Madaba en de Romeinse stad Jerash. Hier heb je de beroemde Madaba map, een mozaïekvloer die een oude kaart is van de regio. Dankzij de ontdekking van de kaart konden bekende Bijbelse steden geïdentificeerd worden. Maar er liggen hier nog veel mooiere mozaïekvloeren, ergens laat een mannetje ons zien dat er onder het zand gewoon nog een hele vloer ligt.

Hoe rustig Madaba was, zo druk is Jerash, ze hebben hier een heleboel bussen met schoolkinderen losgelaten. Toeristen om mee op de foto te kunnen, zijn toch veel interessanter dan een Romeinse stad, dus we komen zelf nauwelijks aan sight-seeing toe. Wij vinden de ruïnes hier wel erg indrukwekkend, zeker een van de bestbewaarde Romeinse steden die wij hebben gezien. Er bloeien hier ook vele voorjaarsbloemen en het is overal groen wat na het droge zuiden opeens heel vrolijk over komt.

De laatste twee dagen in Jordanie hebben we een auto gehuurd. Er zijn een aantal plekken die we wel graag willen zien maar die met het openbaar vervoer of liftend te tijdrovend zijn. De eerste dag maken we een tocht langs de zogenaamde desert castles, kastelen uit de Umayyad periode waaronder één met bijzonder muurschilderingen. Ook bezoeken we nog een Romeinse stad Um-Jimal die helemaal opgetrokken is uit zwart basaltsteen. Marcel is vooral bezig met sand devils (zandstormpjes) spotten dus daarom rij ik maar.

Op onze laatste dag hebben we nog een heel vol programma. Een kasteel, nog een Romeinse stad. Eentje met uitzicht op lake Tiberias en de Golan hoogvlakte. Marcels hoogtepunt zijn echter de schoolmeisjes die hem komen vertellen dat hij beautiful is en bijna op de vuist gaan om een foto. Als we af moeten gaan op alle leuke en spontane meiden die we tegen zijn gekomen op deze reis moet het met de vrouwen emancipatie wel goed komen. We bezoeken onze laatste wadi van de reis, wel een hele bijzondere. In Wadi Mujib staat water en je kunt hier over een aantal rotsen en watervalletjes klimmen. Super leuk en zo denk je alles van een land wel gezien te hebben, en even later ontdek je toch nog een goede reden om eens terug te gaan namelijk om hier een hele dagtocht te maken.

De wegen in Jordanië zijn over het algemeen prima en je kan lekker doorrijden. Dat deed Marcel ook met als gevolg een leuke souvenir: een bekeuring van 20JOD (22 euro) vanwege 105 rijden waar je 90 mag. De politie agent sloot nog wel af met "Welcome in jordan". 

Tegen zonsondergang zijn we bij het strand van de Dode Zee waar we de rare gewaarwording hebben in het megazoute water te dobberen. Het voelt wel een beetje vies dus we zijn er ook al snel weer uit en kiezen voor het zwembad. Nog een laatste mooie zonsondergang, maaltijd en ons favoriete nieuwe drankje lemon-mint en dan gaan we toch echt weer naar huis. 

Sportieve avonturen

Vanuit het dorpje Dana op 1250 meter beginnen we met onze wandeltocht door het Dana National park meer dan 1000 meter omlaag. Het is heerlijk rustig en de natuur is hier erg mooi. We beginnen met hoge kliffen en mist, langzaam verandert het landschap als je dieper in de de wadi (rivierbedding) komt en ook wordt het warmer.  Omdat we vanaf het eindpunt weer door willen nemen we onze grote rugzakken mee.

De route zou 14 km moeten zijn maar ons GPS-apparaat maakt er toch bijna 19 van (en dat zal wel kloppen).  Vooral die laatste kilometers zijn behoorlijk pittig we zijn dan ook superblij als we eindelijk onze slaapplaats zien. De Feynan Ecolodge is de enige overnachtingsmogelijkheid en een nachtje hier slapen is bijzonder. Er is maar heel beperkt elektriciteit dus ’s avonds wordt alles verlicht met kaarsen . Het is hier ook heel helder en door de telescoop op het dak kunnen we zelfs de ringen van Saturnus zien.

De volgende ochtend lopen we alweer rond nu door de lager gelegen delen van het ationale park waar ook nog resten van neolithische en Romeinse dorpjes zijn en hele oude kopermijnen.  Marcel is in een "de rechte lijn is de kortste, dus snelste route" loopmethode, hetgeen eindigt in veel klauteren en voorzichtig afdalen over rots- en grindhellingen.

Vanuit Feynan is het een prachtige route over deels ongeasfalteerde weg door de bergen naar Wadi Musa. Wadi Musa is de meest toeristische plaats van Jordanië vanwege het nabijgelegen Petra.  Petra is een van de Nieuwe 7 Wereldwonderen: wie kent het beeld niet van een kloof met een tempel aan het einde. Petra is echter nog veel meer dan dat, namelijk een volledige Nabateese stad. Er zijn niet alleen in de rotsen uitgehakte gebouwen maar ook veel resten van vrijstaande gebouwen. Als verwende reizigers vonden we de bouwwerken in Petra toch iets minder spectaculair dan we misschien gehoopt hadden maar de mooie natuur is dan weer een pluspunt.

We hebben twee dagen lang diverse hoekjes van Petra bekeken, en heel veel geklommen naar enkele “High Places of Sacrafice”. We hebben één dag meer dan 25km gelopen en de andere dag zelfs 35km dan je kan je wel voorstellen hoe groot het is. Een pluspunt is dat je als je tijd hebt en fit bent makkelijk van de normale route af kunt wijken en dan Petra een beetje voor jezelf hebt. We bezochten ook nog Little Petra en Petra by Night (een wandeling door de Siq in kaarslicht).

Na al de grensposten, het site seeing en wandelen waren we behoorlijk moe, maar gelukkig was het relax-tijd. In Aqaba vonden we een gezellig hotel met zwembad. Wel zo fijn, dan kon Tikva ook in bikini want op het vlakbij gelegen strand is dat niet zo gepast. We vonden de ideale dagbesteding in rustig wakker worden en ontbijten, om 10:00 duiken, dan lunchen en zonnen en om 14:00 de volgende duik. Daarna kon je nog even twee uurtjes zonnen en het was het alweer tijd voor een biertje of een frisse citroen-munt drink en wat kletsen met andere reizigers of het vriendelijke personeel. In deze periode viel ook mijn verjaardag waarbij ik door het hotel ook nog verrast werd met een taart. Na 6 nachtjes waren we helemaal ontspannen. We hadden de mooiste duikplekken gezien en ook een paar keer in aqaba geweest dus hesen we de rugzakken weer op voor de laatste week.

Vriendelijke Jordaniërs

Tegen de middag staan we weer midden downtown Amman. We hebben nog alle tijd om naar de bezienswaardigheden van Amman te gaan, zoals de citadel met een mooi uitzicht over de stad en bouwwerken uit diverse periodes. Ook Jordaniërs komen hier graag om even uit de drukte te ontsnappen en te picknicken. We merken gelijk dat ze hier veel opener zijn dan in Israel. Kinderen komen “hello” zeggen en “What’s your naaame” en ook volwassenen die bij de kinderen horen, maken een praatje.

’s Avonds hebben we een missie. We hebben gezien bij "3 op Reis" dat je goed kunt stappen in Amman en dat willen we wel eens meemaken. Aan Rainbow street vinden we wel een leuke bar, maar het is toch niet helemaal wat we in gedachten hadden. Veel westerse stagiaires en Jordaanse mannen. We vragen aan wat mensen waar we dan heen moeten, het antwoord is de O-Six. Met routebeschrijving stappen we in een taxi , maar helaas eenmaal aangekomen mogen we niet naar binnen, omdat we geen reservering hebben. Een Jordaanse man vraagt ons wat we wat willen en biedt ons aan met hem mee te rijden naar de G club maar eerst moeten we nog even zijn chique in strapless broekpak geklede date thuis brengen. Marcel is lichtelijk teleurgesteld als de auto van de valet parking komt en het maar een normale Mercedes blijkt te zijn en niet een Porsche of een Mercedes SL die je hier ook ziet. Het is wel erg interessant om met een jonge, rijke, moderne en goed opgeleide Jordaniër mee te rijden. Aangekomen bij de G-Club nog meer luxe auto’s en heel vlot geklede mensen, maar helaas mogen we ook hier niet naar binnen.  Zelfs onze Jordaanse vriend kan ons niet naar binnen praten. Later op reis horen we van een expats dat voor sommige clubs in Jordanië je niet eens op de gastenlijst kunt komen als je niet door iemand geïntroduceerd bent. Wel jammer dat ze dit er in zo’n reisprogramma even niet bij vermelden.

Marcel krijgt zijn luxe auto’s toch nog van dichtbij te zien gedurende de volgende dag tijdens een bezoekje aan het Royal Automobile Museum. Hier staan de auto’s van de koninklijke familie. In de middag vertrokken we naar Kerak. Hier is een groot kruisvaardersfort. We zien ook hoe de meeste reizigers in Jordanië reizen: met de tourgroep bus worden ze op de parkeerplaats van het fort afgezet binnen een hek, hup fort bekijken en vertrekken maar weer. 's Avonds zitten we op het centrale plein van Kerak waar alle buurtkinderen komen spelen. Ze vinden die buitenlanders behoorlijk interessant en we moeten meedoen. Vervolgens is het "sing, sing" en mogen wij iedereen vermaken. We worden voorgesteld aan een moeder en daar sta je dan te praten met een in niqaab geklede dame. Ze nodigt ons bij haar thuis om wat te drinken. Ze blijkt weduwe te zijn en het huis is schaars ingericht, ze woont hier met haar dochters en jongste zoontje. Opeens komt een van de dochters binnen gehold dat de politie er is. Het blijkt dat het hotel ons langs had zien lopen en de toeristenpolitie heeft gestuurd om te checken of we niet ontvoerd zijn ofzo. Ja, ze letten hier wel erg goed om hun toeristen maar in dit geval nogal overbodig.

De volgende ochtend willen we vroeg naar Dana, maar helaas gaan de bussen nog niet. Het eerste stuk gaan er nog lokale busjes maar dan is er een stuk door de bergen waar geen lokale busjes rijden. We liften en ook nu nemen de vriendelijke Jordaniërs ons een heel stuk mee tot de volgende stad waar wel weer bussen gaan. Deze bus zit vol met dames die naar school gaan en die ook weer super nieuwsgierig zijn naar ons. Wat wel grappig is, is dat het bijna altijd vrouwen zijn die komen kletsen. Mannen zijn veel meer gesloten en lijken ook slechter Engels te spreken.

Maar als het op vriendelijkheid van de bevolking aankomt, scoort Jordanië dikke punten.